ือฝูชิงลืมตาและยืดตัวขึ้น
บนเวทีชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เตะเท้าขึ้นไปกลางอากาศ แล้วก้าวพลิกตัว…ท่าทางยากๆ พวกนี้เป็นเรื่องง่ายสบายๆ สำหรับเขา
ตึง ตึง
ทุกท่วงท่าการเต้นของเขาสอดรับกับจังหวะกลองอย่างสมบูรณ์แบบ
ประกอบกับเสียงร้องของเขาและการไต่โน้ตที่ไหลลื่นคล่องแคล่วถึงที่สุด
การแสดงนี้นับเป็นบุญหูบุญตาจริงๆ
ซือฝูชิงเท้าคาง
อืม คนนี้พอใช้ได้
ตึง!
ในขณะที่เสียงกลองจังหวะสุดท้ายและเสียงดนตรีจบลงพร้อมกัน ท่วงท่าการเต้นของเซี่ยอวี้ก็หยุดลงเช่นกัน
เขาเงยหน้าขึ้น โค้งคำนับเล็กน้อย และยังคงอยู่ในท่าทางสบายๆ “ขอบคุณครับ”
“เต้นได้ไม่เลว ร้องก็ค่อนข้างดี” ซือฝูชิงยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ฉันให้เอ แต่ก็ต้องพยายามต่อไปด้วยนะ”
เมนเทอร์ด้านดนตรีก็เห็นด้วย “เซี่ยอวี้ น้ำเสียงของนายดีมากจริงๆ ผมก็ให้เอ”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว ดวงตาสีดำคมเข้มคู่หนึ่งจ้องมองซือฝูงชิงสองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้น
น้ำเสียงของเขาสบายๆ ฟังดูหล่อเท่ “ขอบคุณครับเมนเทอร์ซือ คุณใจดีมาก”
“ห้ามหยอกล้อเมนเทอร์” ซือฝูชิงยังไม่มีความเคลื่อนไหว แค่โบกมือ “คนต่อไป”
เซี่ยอวี้ยักไหล่ แล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋าออกไป
เด็กฝึกคนต่อไปเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วก
