าเขาไปอยู่คลาสเอฟ โอกาสที่เขาจะไม่ได้เดบิวต์มีถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว
มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
มู่เหยี่ยไม่รู้ว่าตัวเองออกจากห้องประเมินไปได้อย่างไร เขาสับสนเหม่อลอย และหมดความเย่อหยิ่งที่เคยมีก่อนหน้านี้ไปนานแล้ว
การประเมินของคนอื่นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก ถ้าเด็กฝึกไม่ลืมท่าเต้นก็ลืมเนื้อร้อง
ซือฝูงชิงมีท่าทีง่วงนอนและไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพิ่มเติมอีก
จนกระทั่งเงาร่างสูงโปร่งหลังเหยียดตรงเดินขึ้นเวทีมา
เด็กหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบสีม่วงของคลาสเอ ผิวของเขาขาวมาก เขายังมีดวงตาจิ้งจอกที่น่าดึงดูดอีกด้วย
ใบหน้าคมสัน อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าชัดเจน
น้ำเสียงของเขาฟังดูสบายๆ การแนะนำตัวของเขาก็เรียบง่าย “เซี่ยอวี้ ฝึกเองไม่มีสังกัดครับ”
เซี่ยอวี้เป็นเด็กฝึกเอง แม้แต่ผู้จัดการเขายังไม่มี จึงไม่ต้องพูดถึงคนสนับสนุนเบื้องหลัง
เขามีความสามารถมากจริงๆ และได้ที่หนึ่งในการโหวตครั้งแรก แต่กลับต้องถูกกดคะแนนจนได้ที่สองแทน
ซือฝูชิงยังคงดูอย่างนิ่งเฉยไม่กระตือรือร้นใดๆ
เสียงเพลงดังขึ้น เมื่อดนตรีนำช่วงแรกผ่านไปแล้วเสียงร้องของผู้ชายก็ดังขึ้น “ความฝันในโลกนี้เป็นของฉันทั้งหมด…”
น้ำเสียงใสสะอาด พลังก็เพียงพอ
ซ
