นาย นายน่าจะรู้ตัวเองดี”
สีหน้าของมู่เหยี่ยเปลี่ยนไปอีกแล้ว เขากำหมัดแน่นเพื่อกดข่มอารมณ์ของตนเอง
เมนเทอร์ด้านดนตรีเพิ่งจะได้สติกลับมา สีหน้าของเขายังคงงุนงงเล็กน้อย “เมนเทอร์ซือพูดถูก เขาร้องโน้ตพวกนั้นต่ำไปจริงๆ ตรงจุดที่ปลิ้นก็เห็นได้ค่อนข้างชัดเจน ผมเองก็คิดว่าถ้าสมาชิกคลาสเอร้องเพลงธีมแบบนี้ก็ควรจะได้เอฟจริงๆ”
หลีจิ่งเฉินพูดอย่างเย็นชา “เอฟ”
คลาสเอมีได้เพียง 9 คนเท่านั้น ก็ย่อมต้องมีมาตรฐานสูงเป็นธรรมดา
เมื่อเมนเทอร์ทั้งสามคนให้เอฟกับเขา สีหน้าของมู่เหยี่ยซีดเซียวลงทันที
ครั้งต่อไปจะเป็นการแสดงต่อสาธารณะครั้งแรก เขาได้ไปอยู่คลาสเอฟและไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้แสดงเพลงประกอบหลัก เขาจะทำอย่างไรดี
หลินชิงเหยียนยังคงอึ้งอยู่จนหลีจิ่งเฉินต้องเรียกเธอ “เมนเทอร์หลิน? ถึงตาเมนเทอร์หลินแล้ว”
ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งขึ้นมา เธอตกใจจนเสียอาการก่อนจะยิ้มอย่างขอโทษ “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไร ฉันก็ให้เอฟเหมือนกัน”
เมื่อทุกคนลงคะแนนแล้ว ในที่สุดมู่เหยี่ยก็ได้เอฟอย่างไม่มีข้อยกเว้น
ในสมองของมู่เหยี่ยสับสนไปหมด ใบหน้าของเขาไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย จากนั้นสีหน้าหวาดกลัวก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
แย่แล้ว ถ้
