ตระกูลจั่วที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจยาว “พี่เห็นว่าเสี่ยวชิงไม่รู้เรื่องตลาดหลักทรัพย์เลยคิดรังแก ลำพังแค่เย่ว์หลานจิวเวลรี่ก็มูลค่าสามพันล้านเป็นอย่างต่ำแล้ว
บวกกับหุ้น 8% ของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ ถ้าไม่ถึงหมื่นล้านก็อย่าพูดกันเลย แบบนี้พี่คิดจะจับเสือมือเปล่างั้นเหรอ”
สีหน้าของจั่วเทียนเฟิงขรึมลง “จั่วเทียนเฉียน!”
“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหมเสี่ยวชิง ฉันขอแค่หุ้นของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้” จั่วเทียนเฉียนกลับไม่สนใจจั่วเทียนเฟิง ยิ้มตาหยีเอ่ย “ฉันให้เธอสามร้อยล้านเป็นไง”
“สามร้อยล้านเหรอ เยอะกว่าห้าล้านแฮะ” ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กที่ผ่านประสบการณ์มาน้อย เธอพูดด้วยท่าทีไม่รีบร้อน “ฉันคงต้องพิจารณาดีๆ สักหน่อยแล้ว”
จั่วเทียนเฟิงใบหน้าแดงก่ำ
เดิมทีเขากะใช้เงินห้าล้านฟาดหน้าซือฝูชิงให้คายเย่ว์หลานจิวเวลรี่กับหุ้นออกมา สุดท้ายจั่วเทียนเฉียนดันเข้ามายุ่มย่ามเสียได้
แบบนี้จะให้เขากระอักเลือดตายเลยหรืออย่างไร
ซือฝูชิงขยับไหล่ครู่หนึ่ง คลี่รอยยิ้มเหนื่อยหน่าย “ในเมื่อลุงรองให้เงินฉันมากกว่า งั้นก็…”
“สองพันล้าน! ฉันต้องการเย่ว์หลานจิวเวลรี่กับหุ้นของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้” จั่วเทียนเฟิงกัดฟันเอ่ยตัดบทด้วยสีหน้า
