ชาตรงหน้าพวยพุ่งผ่านดวงตาของเขา ทว่าเขายังคงมีท่าทีนิ่งขรึมเช่นเคย
เขานึกถึงการประลองระหว่างเธอกับเขาในคืนนั้น พลันนึกถึงดวงตายิ้มหยีและน้ำเสียงไพเราะที่ถามเขาพลางกลั้วหัวเราะว่า
‘…คุณชอบฟังอิฟูโตวโตว (ifuu doudou) หรือโคชิทานทาน (Koshitantan) ล่ะ’
หลังจากนั้นตอนว่างเขาก็ลองเปิดเพลงทั้งสองฟัง ได้แต่คิดว่า เรื่องพูดจาเหลวไหลคงเป็นเรื่องรอง แต่ควรแก้ไขท่าทีไร้มารยาทเช่นนั้นเป็นอย่างแรกมากกว่า
…
วันต่อมา ณ บ้านตระกูลจั่ว
วันฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วถูกกำหนดขึ้นช่วงสุดสัปดาห์นี้
คนในตระกูลจั่วหลายสิบคนต่างตั้งตารอคอยเรื่องมรดก ทว่าหลังจากทนายประกาศเรื่องพินัยกรรมที่ท่านผู้เฒ่าจั่วทำไว้ขณะมีชีวิตอยู่ ชั่ววินาทีนั้นทุกคนก็พากันระเบิดอารมณ์
ในพินัยกรรมระบุไว้ว่าให้เย่ว์หลานจิวเวลรี่ที่อยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทจั่วกรุ๊ปตกเป็นของซือฝูชิง รวมถึงหุ้นแปดเปอร์เซนต์ของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ด้วย
เย่ว์หลานจิวเวลรี่และจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ล้วนเป็นกิจการที่สำคัญที่สุดของบริษัทจั่วกรุ๊ปทั้งสิ้น
“ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้” คุณนายจั่วรับไม่ได้ “ซือฝูชิงไม่ได้ใช้สกุลจั่วด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรได้รับส่วนแบ่ง ท่านผู้เฒ่าบ้า
