่าทีสิ้นหวัง
ในที่สุดสีหน้าของเฟิ่งซานก็เปลี่ยนไป
เขาฝึกฝนการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นย่อมมองออกว่าซือฝูชิงใช้มือเพียงข้างเดียวมาตั้งแต่ต้นจนจบ
สิ่งที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้อาศัยพละกำลังอะไรมากมาย ใช้เพียงทักษะล้วนๆ
นี่มันความสามารถในการควบคุมที่แสนน่ากลัวอะไรกันแน่
“ซิงอวิ๋น” อวี้ซีเหิงวางถ้วยชาลง พลันเปิดปากขึ้นอีกครั้ง “ให้คนอื่นๆ ออกไปก่อนเถิด”
เสิ่นซิงอวิ๋นถอนหายใจ จากนั้นก็ทำได้แค่สั่งให้คนหามตัวชายทั้งสี่ออกไปก่อนกวักมือเรียกซือฝูชิง “ไป พวกเราขึ้นไปข้างบนกัน”
ซือฝูชิงเช็ดมือแล้วเดินตามเขาขึ้นไปด้านบน
หน้าจอยักษ์ในห้องหนังสือถูกเก็บไป ภายในห้องพลันตกอยู่ในความสงบ เฟิ่งซานยืนอยู่ด้านหลังอวี้ซีเหิง แววตาเย็นยะเยือกกวาดมองร่างของหญิงสาวไปมาจนไอเย็นแทรกซึมเข้ากระดูก
ซือฝูชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
ทำไมพี่ชายคนนี้มองเหมือนเธอเป็นคู่ปรับซะอย่างนั้นล่ะ
เดี๋ยวเธอก็แย่งงานด้วยซะเลย
ขณะที่ซือฝูชิงกำลังใช้มือนับว่าจะสามารถหาเงินได้เท่าไรก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของอวี้ซีเหิงถามขึ้นว่า “ใช้ปืนเป็นหรือไม่”
เฟิ่งซานรีบหันมามองด้วยตาวาวโรจน์ทันที
“หืม” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นแล้วเลิกคิ้ว “ฉันใช้ไม่เป็น”
พอเฟิ่งซานได้ย
