จากนั้นนัยน์ตาก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์
“เธอยังจะมองอีกเหรอ” ท่าทีเช่นนี้ทำให้แววตาของเฟิ่งซานยิ่งแผ่ไอสังหารดุดันออกมา ทว่าถูกอวี้ซีเหิงตัดบทก่อน “เฟิ่งซาน ไปกันเถิด”
“ครับ!” เฟิ่งซานทำได้แค่ข่มไอสังหารที่แฝงอยู่ในดวงตาก่อนตามอวี้ซีเหิงออกไป
ซือฝูชิงกลับไม่ได้จากไปในทันที เธอมองเงาแผ่นหลังของเขาพลางครุ่นคิดบางอย่าง
ก่อนหน้านี้เธอเห็นแล้วว่าขาทั้งสองข้างของเขาพิการจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
แต่ผู้ชายในคืนนั้นใช้ขาต่อสู้ได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีทางเป็นคนพิการแน่นอน
หลังจากละสายตาจากมา ซือฝูชิงก็เดินไปตามเส้นทางที่อวี้ซีเหิงบอกจนกระทั่งเดินมาถึงโถงด้านหน้าซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางได้สำเร็จ
เธอยืดเส้นยืดสายแล้วหาที่นั่งก่อนจะนั่งลง
ซือฝูชิงไม่ถือว่ามาสายนัก เพราะหลังจากนั้นก็มีคนทยอยมากันเรื่อยๆ อยู่ไม่น้อย สายตาของคนอื่นๆ ต่างจับจ้องมายังร่างของเธอก่อนจะเผยท่าทีแตกต่างกันออกไป
รวมถึงเสิ่นซิงอวิ๋นที่อยู่ในห้องหนังสือชั้นสองมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
“เอ๊ะ ทำไมมีผู้หญิงโผล่มาด้วย” เขามองหน้าจอยักษ์แวบหนึ่งพลางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ผู้หญิงคนนี้ปกปิดพรางตัวดีจริงๆ”
ส่วนอวี้ซีเหิงที่อยู่ด้านข้างเหม่อมองออกไปนอกหน
