เสียงนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน แม้แต่โทนเสียงสูงต่ำทุกคำยังน่าฟังจับใจ
ราวกับข้างหูมีหยาดฝนปลายฤดูใบไม้ผลิเย็นฉ่ำโปรยปรายลงมา ร่างของซือฝูชิงสะดุ้งเฮือกในทันที
ทว่าขาของเธอยังไม่หายดีจึงแข็งทื่อจนกระดิกตัวไม่ได้
ดวงตาสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่นของชายหนุ่มลึกลับที่เยือกเย็นกลับทอประกายรอยยิ้มจางๆ
ทว่ารอยยิ้มนี้กลับไม่ปรากฏบนใบหน้า เผยให้เห็นเพียงความเย็นชาเท่านั้น
ถึงแม้จะมองจากมุมด้านข้าง ซือฝูชิงก็พอจะเห็นคางสวยสมบูรณ์แบบ รวมถึงเส้นเลือดบนลำคอยาวระหง
แสงตรงวีลแชร์มืดสลัว ดวงหน้าของชายหนุ่มจึงถูกซ่อนอยู่ในมุมมืด แสงไฟวับๆ แวมๆ ทำให้เห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็ไม่สามารถกลบความหล่อเหลาบนใบหน้านั้นได้เลย
ความรักควรบริสุทธิ์ดั่งหิมะบนยอดเขาและสว่างไสวดั่งแสงจันทร์ที่สาดแสงผ่านกลีบเมฆ
ซือฝูชิงรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ชายคนนี้แผ่ออกมาจากประสาทสัมผัสอันว่องไว ถึงแม้เขาจะเก็บกลิ่นอายไปอย่างเงียบๆ แต่ดันถูกเธอรับรู้ได้เสียก่อน
ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย
นี่เป็นบุคลิกของคนที่เคยผ่านสมรภูมิรบมาเท่านั้นถึงพอจะกลบเกลื่อนได้
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอควรจะคิดอะไรมากมาย
ซือฝูชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแต่ไม่ใช่เพราะถูกทำให้
