ตกใจ แต่เป็นเพราะขาทั้งสองข้างมันไม่รักดีเลยจริงๆ
สมควรโดนตีจริงๆ
กลับไปเธอจะตัดทิ้งซะ
“ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ซือฝูชิงบีบตำแหน่งหนึ่งของจุดลมปราณตรงบริเวณขา หลังจากทำให้ตัวเองได้สติแล้วก็รีบจับด้านข้างวีลแชร์เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น “ขอบคุณคุณมากจริงๆ หากมีวาสนาได้เจอกันอีกฉันจะชดใช้คืนให้นะ บ๊ายบาย”
การนั่งตักผู้ชายไม่ใช่เรื่องน่ายินดีคู่ควรให้ยกย่องแต่อย่างใด ซือฝูชิงเองก็เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก
แต่เคยได้ยินศิษย์พี่สามที่ประสบการณ์โชกโชนบอกว่าหากเจอสถานการณ์แบบนี้ให้รีบเผ่นหนีโดยเร็วที่สุด ห้ามรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น
เพราะเหตุนี้เธอจึงรีบวิ่งหนีด้วยจิตใจอันแน่วแน่
ซือฝูชิงวิ่งไปพลางพูดแก้เขินไปพลาง “สัมผัสมือดีไม่น้อย”
ดวงตาของอวี้ซีเหิงพลันลึกล้ำ
หลังจากเสิ่นซิงอวิ๋นโทรศัพท์เสร็จก็หันกลับมาจึงเห็นฉากนี้เข้าพอดี สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน
“สือเหยี่ยน ขานายไม่เป็นไรใช่ไหม นายกำลังอยู่ในช่วงสำคัญในการรักษาขา ห้ามโดนแรงหนักๆ กดโดนขาเด็ดขาด”
เมื่อเขาเดินออกไปดูด้านนอก กลับพบว่าไม่เห็นแม้แต่เงาของหญิงสาวคนนั้นแล้ว เขาเลยอดขมวดคิ้วไม่ได้
ตนกับอวี้ซีเหิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเลยรู้
