างเปลี่ยนสีง่ายจริงๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นถามอย่างประหลาดใจ “จิ้งจอกเปลี่ยนสี มีของแบบนี้ด้วยเหรอ”
เคยได้ยินแต่มังกรเปลี่ยนสี
“อืม”
“แบบนั้นถือว่าหายากเชียวนะ วันไหนถ้านายเจออีกต้องถ่ายรูปมาให้ฉันด้วย” เสิ่นซิงอวิ๋นพูดต่อ “สือเหยี่ยน ฉันกังวลว่าตอนที่เราไปหาหมอผีช่วงสิ้นเดือนคงไม่ค่อยราบรื่น จะให้ส่งคนทางฝั่งเมืองซื่อจิ่วมาหน่อยไหม”
“ไม่จำเป็น” อวี้ซีเหิงไม่พูดมาก ทว่าคำพูดกลับหนักแน่น “ไปจ้างคนคุ้มกันใหม่มาก็แล้วกัน”
เสิ่นซิงอวิ๋นขบคิดพลันรู้สึกเห็นด้วย “ได้ แบบนี้ก็จะลดความเป็นไปได้ที่สถานะของนายจะหลุดออกไป ฉันจะส่งคนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย”
…
หลังจากซือฝูชิงเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
มือข้างขวาของเธอถือกับข้าวถุงโต ส่วนไหล่หนีบเขียงไว้อันหนึ่ง ท่าทางเหมือนแม่ค้าขายหมู
คนรอบกายรีบมุ่งหน้าเดินทางกลับบ้าน แต่ก็มีคนอดไม่ได้หันมองเธออยู่หลายครั้งอย่างให้ความสนใจ
เวลากลางคืนเป็นช่วงที่ผู้ชายเสเพลออกมาท่องราตรี ฝั่งตรงข้ามที่เยื้องจากซูเปอร์มาร์เก็ตมีคลับตั้งอยู่แห่งหนึ่ง
เหล่าคุณชายล้อมหน้าล้อมหลังชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา พอหนึ่งในนั้นเลื่อนสายตามาก็สะดุดกับใบหน้างดงามที่เห็นแล้ววิญญาณแทบหลุด
