ละพระจันทร์
มีลมยามค่ำคืนพัดผ่านมาทางหน้าต่าง ทันใดนั้นซือฝูชิงก็แววตาวูบไหว
เพราะเป็นกลิ่นคาวเลือดที่ทั้งเบาบางและเจือจาง แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ พัดโชยปะปนกลบกลิ่นคาวเลือดมาด้วยเป็นระยะๆ
แต่เพราะเธอรบราฆ่าฟันมาหลายปี ประสาทสัมผัสรับกลิ่นพวกนี้จึงว่องไวเป็นพิเศษ
ซือฝูชิงกระดกโค้กดื่มอีกอึกก่อนจะปิดฝาขวด
ตอนนี้เธอเป็นยาจกคนหนึ่งจึงไม่อยากเหลือโค้กแม้แต่หยดเดียว
ส่วนอีกมือก็คว้าไขควงอันหนึ่งที่วางอยู่ในรถไว้
เพียงชั่วพริบตาเดียวประตูรถที่ถูกล็อกไว้ก็ถูกเปิดออก
กลิ่นอายเย็นยะเยือกคืบคลานเข้ามา ฉับพลันกลิ่นคาวเลือดก็รุนแรงขึ้นทันที
เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ส่วนโค้งเว้าช่วงเอวสมบูรณ์แบบ สองขาเรียวยาวแข็งแรง
รูปโฉมดั่งรูปปั้นเทพเจ้าที่ไม่อาจมองข้ามและไม่กล้าใฝ่ฝันถึง
ด้วยร่างนี้ยังไม่เคยผ่านการฝึกฝนทักษะสำรวจในตอนกลางคืนอันมืดมิดแบบนี้ ซือฝูชิงจึงเห็นรูปร่างของเขาได้ไม่ถนัดตานัก
หางตาของเธอแฝงไปด้วยรอยยิ้ม จ้องมองเขาไม่วางตาพร้อมกับที่มืออีกข้างกำลังโยนขวดโค้กไปด้วย
สีหน้าไร้ความกลัวของหญิงสาวทำให้ชายคนนี้ชะงักไป
แต่เขาก็ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญตรงหน้า แผ่นหลังค่อยๆ โค้งต่ำลง
“ชู
