ดูว่าชาวเน็ตจะพูดถึงเธอว่ายังไงบ้าง เธอคิดว่าเธอมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการบันเทิงมากนักเหรอ” คุณนายจั่วยิ้มเย้ยหยัน “ตระกูลจั่วดูแลเธอมาตั้งสิบสามปี เธอตอบแทนพวกเรายังไงบ้าง วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องน่าอับอาย”
ซือฝูชิงก้มหน้าลง ความทรงจำอันเลือนรางต่างประเดประดังเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เธอใช้ปลายลิ้นดุนฟันไว้เพื่อกลบกลิ่นคาวเลือดที่พุ่งขึ้นมาจากลำคอ หลังจากหยิบผ้าพันแผลด้านข้างมาพันข้อมือที่มีรอยเลือดแล้วถึงเหลือบมองหน้าจอมือถือแวบหนึ่ง
คอมเมนต์ในข่าวยาวเหยียดเป็นพัน ล้วนแต่เป็นคำด่าทอทั้งสิ้น
[ถึงแม้บางคำอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่ฉันอยากบอกว่าในเมื่อท่านผู้เฒ่าจั่วไม่อยู่แล้ว ฉันจะดูสิว่าซือฝูชิงจะอยู่ในวงการบันเทิงได้อีกสักกี่น้ำ]
[ดีสิๆ ข่าวดีเลย ในที่สุดซือฝูชิงก็ไสหัวออกไปจากรายการหนุ่มสาววัยใสได้สักที คนที่ทั้งร้องทั้งเต้นไม่เป็นมีสิทธิ์อะไรมาเป็นเมนเทอร์การเต้นให้กลุ่มบอยแบนด์เก่งๆ ด้วย]
[วันๆ เอาแต่แต่งหน้าจัด ไม่รู้ว่าจะโผล่หน้าสดให้ใครเห็นได้บ้าง เมื่อไหร่จะไสหัวออกจากวงการบันเทิงไปสักทีนะ!]
ครั้นคุณนายเห็นหล่อนไม่สนใจเลยแหวเสียงสูงใส่ “หูหนวกเหรอ”
เวลานี้ซือฝูชิงถึงเงยหน้
