ายเสียก่อน
คาดว่าความสำเร็จครั้งนี้ไม่ว่าใครในสถาบันก็สู้เธอไม่ได้ เธอไม่นึกละอายใจต่อฉายา ‘ผีเห็นยังร้องไห้’ เลยสักนิด
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” จั่วเทียนเฟิงทำท่าทีรั้งเอาไว้ “จัดการเรื่องมรดกก่อนเถอะ”
คุณนายจั่วเอ่ยอย่างขัดเคือง “แกดูคนอย่างยัยนี่ สุดท้ายก็ต้องเกาะพวกเราอยู่ดี”
ท่านผู้เฒ่าจั่วเป็นคนเซ็นสัญญารับเลี้ยงบุตร ใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายทั้งสิ้น
ซือฝูชิงตรงหน้าบรรลุนิติภาวะแล้ว หากซือฝูชิงไม่เห็นด้วย สัญญารับเลี้ยงบุตรก็ไม่มีทางจะเป็นโมฆะได้
ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน สุดท้ายก็กวาดสายตามองไปยังคุณนายจั่ว
ข้อมือของซือฝูชิงยังพันด้วยผ้าพันแผล เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมออกมาทีละนิด
คนที่เห็นต่างตกใจ แต่เหมือนกับว่าเธอจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด ดวงตาจิ้งจอกหยีโค้งครึ่งเสี้ยว ทุกอิริยาบถงดงามชดช้อย
ซือฝูชิงยกยิ้มมุมปาก “ไสหัวไป”
“…”
ภายในห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เหล่าคนในตระกูลจั่วหลายสิบคนค่อยๆ ปิดปากเงียบ จากนั้นก็มองมาอย่างประหลาดใจ
ปกติซือฝูชิงอยู่ในตระกูลจั่วเป็นอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดี
แต่ไหนแต่ไรมาซือฝูชิงเป็นคนโอนอ่อนผ่อนตามคนอื่น แม้แต่ศีรษะยังไม่กล้าเงยขึ้นด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง
