คำพูดดุดันที่ใช้กับคุณนายจั่วเลย
คุณนายจั่วโกรธจัดจนดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าวหมายจะคว้าแขนของสาวน้อย “ซือฝูชิง เธอคิดจะตอบโต้เหรอ!”
ซือฝูชิงเอียงศีรษะพร้อมผุดรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่มุมปาก มองด้วยสายตาเหยียดหยามแล้วพูดซ้ำอีกครั้งว่า “ไสหัวไป”
ชั่ววินาทีนั้นคุณนายจั่วไม่ทันยั้งแรงไว้จึงเซถอยมาด้านหลังหลายก้าวอย่างไร้การทรงตัว
จั่วเทียนเฟิงเข้าไปประคองร่างไว้ได้ทันท่วงที เอ่ยเสียงสูง “ซือฝูชิง!”
ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุมโดยไม่คิดหันไปมอง ก่อนจะมุ่งหน้าเดินลงบันไดไปทั้งอย่างนั้น
“ยัยนี่กล้าก้าวร้าวแล้วเหรอ” คุณนายหายใจหอบถี่ เห็นได้ชัดว่าโมโหไม่น้อย “รอซือฝูชิงไสหัวออกไปจากตระกูลจั่วเมื่อไร ฉันจะรอดูว่าต่อไปยัยนี่ยังจะยิ้มออกอยู่หรือเปล่า ความแค้นวันนี้ ฉันจำไม่ลืมแน่!”
จั่วเทียนเฟิงหันไปมองแวบหนึ่งพลันขมวดคิ้วมุ่น
ซือฝูชิงในวันนี้ดูแปลกๆ หรือถูกกลั่นแกล้งจนเป็นบ้าไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ซือฝูชิงใกล้จะต้องออกไปจากตระกูลจั่วแล้ว เขาไม่มีเวลาและไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจคนนอกหรอก
ณ แผนกฉุกเฉินชั้นสาม
แพทย์หญิงที่เข้าเวรอยู่อายุราวๆ ห้าสิบปีคนหนึ่งเอ่ยด้วยคิ้วขมวดมุ่น “ยื่นมือมา”
ซือฝ
