ูชิงปิดตาลงพร้อมยื่นแขนออกไปอย่างว่าง่าย
“ทำไมเจ็บหนักถึงขนาดนี้” แพทย์หญิงเปิดผ้าพันแผลออกก่อนจะถอนหายใจ “มีเรื่องอะไรไม่ปรึกษาคนในบ้าน แต่คิดทำร้ายตัวเองเหรอ”
“สาวน้อยที่มีผิวพรรณดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลรักษาให้ดีๆ นะ”
ซือฝูชิงกะพริบดวงตาจิ้งจอกปริบๆ แล้วเอ่ยอย่างสำนึกผิด “พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว”
ดวงตาสีดำเข้มของสาวน้อยทอประกายแวววาว แพรขนตายาวงอนราวกับมีปีกบางของผีเสื้อกระทบพวงแก้มเบาๆ
ปอยผมที่ปรกลงมาปิดหน้าขับให้ผิวขาวเนียนของเธองดงามราวกับหยกที่งดงาม
ไม่มีใครสามารถปฏิเสธใบหน้างดงามของซือฝูชิงได้เลย
เพียงครู่เดียวแพทย์หญิงก็ใจอ่อน “ทุกวันพุธกับศุกร์ฉันจะอยู่แผนกฉุกเฉิน วันหลังถ้าเธอเจอปัญหาอะไรแล้วไม่รู้จะไปหาใครก็มาหาฉันแล้วกัน”
ซือฝูชิงแววตาวูบไหว กลายเป็นเด็กน้อยว่าง่ายปากหวานขึ้นมาทันที “ขอบคุณค่ะพี่สาว”
แพทย์หญิงก้มศีรษะช่วยเย็บแผลให้เธอ พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าเรียกฉันว่าพี่สาว อายุฉันพอจะเป็นแม่ของเธอได้แล้ว นั่งดีๆ อย่าขยับไปมา”
ซือฝูชิง “…”
จะตบก้นม้า[1]แต่ลากลับเหนือกว่า
“งั้นคุณน้ามีเข็มไหมคะ ช่วยฝังเข็มตรงนี้ให้หนูที” ซือฝูชิงบอกจุดลมปราณจุดหนึ่งไป ยิ้มพลางพูดว่า
