เชียว หากคราวนั้นเจ้าไม่ลอบโจมตี เจ้าย่อมไม่มีทางมีโอกาสเข้าควบคุมค่ายกลเปลวเพลิงลึกลับจื่อเวยของราชวงศ์ต้าเฉียนเป็นแน่!”
ตอนนี้ลวีเนียวก็เชื่อในที่สุดว่า หนานถัวได้ศึกษารายละเอียดการต่อสู้ในเมืองหลวงต้าเฉียนมาอย่างทะลุปรุโปร่งจริงๆ ด้วยเหตุนี้เขาจึงสามารถล่วงรู้ถึงเบื้องลึกของลูเยี่ยได้อย่างทะลุปรุโปร่ง!
สีหน้าของลูเยี่ยยังคงสงบนิ่ง ในช่วงเวลาต่อมาเขาสะบัดดาบฟันออกไปต่อเนื่องอีกเจ็ดครั้ง ดาบแห่งวิถีแต่ละสายล้วนฟันลงบนตำแหน่งต่าง ๆ ของค่ายกลต้องห้ามหมื่นมารเพลิงโลหิต แต่ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมดถูกสลายพลังไปสิ้น
หนานถัวแทบจะหัวเราะจนคลั่ง “ลวีเนียว เจ้าก็เห็นแล้ว ข้าประเมินคนผู้นี้ไว้สูงมากแล้วจริงๆ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีค่าพอให้พวกเราประเมินไว้สูงขนาดนั้นเลย!”
ลวีเนียวกล่าวเยาะตัวเองว่า “ที่จริงก็เป็นความผิดข้าที่ระแวงเกินไป ไปให้ความสำคัญกับเขามากเกินไปแล้ว”
ยามที่บรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์มองไปที่ลูเยี่ยอีกครั้ง สภาวะจิตใจก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ชื่อเสียงอันโด่งดังแต่ความสามารถจริงกลับไม่ถึงครึ่ง!
“ลูเยี่ย เจ้ายังมีความสามารถอะไรอีกก็ลองแสดงออกมาเถิด แต่อย่าทำให้ข้าหัวเราะจนฟันหลุดก็พอ” หนานถัวเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถหุบได้ ความมั่นใจพุ่งทะยานถึงขีดสุด
ลูเยี่ยดีดนิ้วลงบนคมดาบเบา ๆ พร้อมกับเสียงกังวานของดาบที่ดังขึ้น เขาเอ่ยอย่างสบาย ๆ “ต่อไปก็ถึงคราวเด็ดศีรษะพวกเจ้าแล้ว!”
สิ
