บทที่ 301 พวกปีศาจเฒ่าไม่ยอมตาย!
“เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ลองดูว่าจะสามารถหลอมเตาหลอมแห่งภัยพิบัติได้หรือไม่”
“มารดามันเถอะ! เจ้ากล้าดีอย่างไร!”
“มารดาของข้า ทำไมจะไม่กล้าเล่า?”
“เฮ้ย ๆ ๆ เจ้าอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม ข้าขออภัยเจ้าแล้วได้หรือไม่?”
ยามที่ลูเยี่ยก้าวขึ้นสู่ม่านฟ้ารัตนการ เตาหลอมแห่งภัยพิบัติพลันถอยหลังออกไปเป็นระยะทางไกล เห็นได้ชัดว่ามันกังวลว่าลูเยี่ยจะ ‘ลงมือ’ จริง ๆ ลูเยี่ยเห็นว่าพอหอมปากหอมคอจึงหยุดมือ แล้วเอ่ยถามตรง ๆ
“วัตถุที่ปิดผนึกและกดทับเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า ขี้ขลาดตาขาวเหมือนเจ้าเช่นนี้หรือไม่?”
“พูดจาอะไรกัน! ใครขี้ขลาดกัน?” เสียงแหบแห่งของชายชราดังขึ้นอย่างไม่พอใจ “ข้าเพียงแคเป็นกังวลว่าเจ้าลงมือไม่รู้จักหนักเบา จะทำให้แก่นแท้ของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติเสียหายก็เท่านั้นเอง”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที
“วัตถุต้องห้ามในเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าก็คือ ‘เจดีย์หมื่นเร้นลับ’ พลังแกนแท้ของมันแตกต่างจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติโดยสิ้นเชิง”
เจดีย์หมื่นเร้นลับหรือ? ลูเยี่ยครุ่นคิด
“แย่แล้ว! พลังลมปราณที่เตาหลอมแห่งภัยพิบัติแสดงออกมา ได้ดึงดูดความสนใจของพวก ‘ปีศาจเฒ่า’ บางคนในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกแล้ว!” น้ำเสียงชราพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “เจ้าหนู เจ้าควร รีบออกไปจากที่นี่ ข้าสงสัยว่าข่าวคราวที่เกี่ยวกับเจ้าจะต้องล่วงรู้ไปถึงหูของพวกปีศาจเฒ่าไม่ยอมตายเหล่านั้นเป็นแน่”
ขณะที่เ
