ผ่ขยายไปทั่วทั้งเขตหวงห้าม แต่จำนวนของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ถูกทำลายล้างนั้น ก็ใกล้จะเทียบเท่ากับหายนะมหาวิถีครั้งนั้นแล้ว!
“เหตุใดถึงได้เหลือข้าไว้เป็นคนสุดท้าย?!”
นักพรตพิการแผดร้องลั่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สีหน้าเขียวคล้ำ จิตใจของเขาชัดเจนว่ากำลังจะสูญเสียการควบคุม ภาพแห่งความตายที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่เขาอย่างยิ่ง
ลูเยี่ยกล่าวว่า
“เพราะข้าเกลียดเจ้าที่สุด”
นักพรตพิการหัวเราะร่า
“เช่นนั้นข้าก็ควรจะรู้สึกยินดีกับเรื่องนี้สินะ?”
ลูเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ข้าเพียงหวังว่าต่อจากนี้ เจ้าจะยังหัวเราะออกอยู่นะ”
สิ้นเสียง แสงหายนะสายหนึ่งก็ฟาดฟันลงมา แววตาของนักพรตพิการฉายแววแน่วแน่ เขาพุ่งเข้าหาแสงนั้นโดยตรง! แม้จะต้องตายเขาก็ขอเลือกที่จะตายในสนามรบ เขาจะไม่มีวันยอมให้เด็กหนุ่มที่มิต่างจากมดปลวกอย่างลูเยี่ย ได้เห็น ‘สภาพอันน่าอดสู’ ของเขาเด็ดขาด!
ทว่าสิ่งที่ทำให้นักพรตพิการต้องตกตะลึงก็คือ แสงหายนะนั้นมิได้ทำลายเขา แต่กลับพันธนาการร่างกายของเขาเอาไว้ เหมือนกับตอนก่อนเริ่มต่อสู้ที่เขาใช้โซ่ตรวนกระดูกขาวพันธนาการร่างกายของพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาเอาไว้ไม่มีผิด
ไม่ดีแล้ว! นักพรตพิการตระหนักถึงบางอย่าง เขาแผดเสียงเกรี้ยว
“เจ้าคิดจะหยามเกียรติข้าอย่างนั้นหรือ?!”
ลูเยี่ยตอบกลับด้วยการกระทำ เขาชักดาบพิชิตมารออกมา เริ่มจากกรีดเนื้อหนังของนักพรตพิการ แ
