เยี่ยเจ้าเด็กนั่นจะปรากฏตัวออกมาหรือไม่ ข้าก็จะสังหารเจ้าเสียก่อน!”
ที่ปลายนิ้วของเขาปรากฏแสงคมกริบพุ่งออกมา ก่อนจะฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง
พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาจิตใจสงบนิ่ง ไม่มีทั้งความไม่ยินยอมและความเสียใจ เรื่องราวครั้งนี้เดิมทีเป็นสิ่งที่เขาต้องการทำด้วยตัวเอง เพื่อสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับลูเยี่ย เพื่อปูทางให้หลานชายไป๋เสวียนอี แม้จะพ่ายแพ้ในยามนี้ก็ไม่มีความเสียดาย ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นผู้ฝึกดาบที่มองความเป็นความตายอย่างจืดจางมานานแล้ว! ความเสียดายเพียงหนึ่งเดียวอาจเป็นเพราะไม่ได้พบหน้าหลานชายไป๋เสวียนอีอีกครั้ง…
ทว่าเมื่อการโจมตีของนักพรตพิการฟาดฟันลงมา ในขณะที่ทุกคนต่างคิดว่าพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาจะต้องตายอย่างแน่นอนนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
บนท้องฟ้า ม่านฟ้ามืดมิดพลันขยายตัวออกอย่างฉับพลัน ประดุจม่านผืนยักษ์ที่ถูกกระชากเปิด แสงหายนะสีขาวโพลนสายหนึ่งพุ่งทะลักลงมา แสงหายนะนั้นเจิดจ้ารวดเร็ว และนำพากลิ่นอายต้องห้ามที่ยากจะพรรณนา ซัดเข้าใส่สังหารนักพรตพิการ ความเร็วนันรวดเร็วถึงขั้นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้า
“มาอีกแล้วหรือ?” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกใจ พากันหลบหนีออกไปไกลตามสัญชาตญาณ
ในชั่วพริบตานั้น นักพรตพิการสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง หัวใจเต้นรัวราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น ความรู้สึกนั้นคือภัยพิบัติใหญ่ที่กำลังมาถึงอย่างแท้จริง!
“คิ
