ย”
“เจ้าเด็กสารเลว! ข้าอยู่มานับไม่ถ้วนกัลป์ ยังไม่เคยพบเคยเจอเจ้าเด็กเหลือขอที่ไร้เหตุผลเช่นเจ้ามาก่อน! เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะบงการข้าได้งั้นหรือ?” เสียงชรานั้นแผดร้องอย่างเดือดดาล
ลูเยี่ยกล่าว “หนึ่ง… สอง…”
เสียงชรานั้นพลันตะโกนขึ้นทันที “ช่วย! ข้าจะช่วยเจ้า พอใจหรือยัง? ฝากไว้ก่อนเถอะ รอให้ข้าทำนายที่มาที่ไปของเจ้าได้เมื่อใด วันหน้าข้าจะทำให้เจ้าต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอขมาข้าให้จงได้!”
ลูเยี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ยอมรับดีว่าการกระทำครั้งนี้เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง หากชายชราลึกลับผู้นั้นยอมแลกชีวิตขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายเพียงใด โชคดีที่ชายชราผู้นั้นสุดท้ายก็ไม่กล้าทำอะไรบ้าบิ่น
“เจ้าต้องการทำอะไร?” เสียงแก่ชราเอ่ยว่า “แต่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน ข้าไม่มีทางช่วยเจ้าขโมยพลังต้นกำเนิดของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติเป็นอันขาด และยิ่งไม่มีทางช่วยเจ้าขุดค้นความลับที่ถูกปิดผนึกไว้ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกนี้ด้วย!”
ลูเยี่ยตอบกลับไปตรงๆ ว่า “วางใจเถิด ข้าเพียงต้องการสังหารศัตรูบางคน เจ้าแค่แบ่งแสงหายนะมาให้ข้าใช้สักหน่อยก็พอแล้ว”
“แค่นี้เองหรือ?” เสียงแก่ชราดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
ลูเยี่ยถามกลับ “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
“ทำไมไม่บอกแต่แรก! ปล่อยให้ข้าหลงนึกว่าเจ้าจ้องจะงัดความลับที่ฝังอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับนี้ออกมาเสียอีก!” เสียงอันแก่ชราผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งน้ำเสียงก็เปลี่ย
