ลูเยี่ยและคนอื่น ๆ พุ่งผ่านรอยแยกของม่านฟ้ามืดมิดออกมา เตาหลอมแห่งภัยพิบัติก็ปะทุพลังหายนะอันไร้เทียมทาน ซัดกระหน่ำมาหมายจะปกคลุมทั่วฟ้าดินเพื่อจะทำลายล้างพวกเขาทั้งหมด!
ไก่ห้าสีหวาดกลัวจนตับไตไสพุงแทบแตกสลาย ดวงตาแทบจะลืมไม่ขึ้น พลังบำเพ็ญทั้งหมดในร่างถูกกดข่มจนสิ้น ผู้พิทักษ์สุสานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ร่างกายและจิตใจถูกกดข่มขวัญอย่างสมบูรณ์ ไร้ซึ่งกำลังต่อต้าน
แต่ลูเยี่ยกลับไม่เป็นไร เขายื่นมือขวาออกไป ในฝ่ามือมีผังดาบเก่าคุมขังที่กำลังเคลื่อนไหวพลุ่งพล่าน หมอกหุ่นตุนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้พลังฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยพลังกลืนกินอันมืดมนและต้องห้าม ราวกับอสูรที่ได้กลิ่นคาวเลือด มันอ้าปากกว้างอย่างกระหายเพื่อรอคอยอาหาร มหาตูม!
แสงหายนะที่ปกคลุมฟ้าดินยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกฝ่ามือขวาของลูเยี่ยสะบัดกลืนกินและหลอมรวมจนสิ้นไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว และไม่ได้ส่งผลกระทบต่อบัลลังก์ดอกบัวทมิฬเลยแม้แต้น้อย ไก่ห้าสีและผู้พิทักษ์สุสานในที่สุดก็ฟื้นคืนสติจากความตกตะลึง ต่างพากันสงบจิตสงบใจด้วยความหวาดหวั่น
“ที่นี่คือที่ไหนกัน?” ไก่ห้าสีกวาดตามองสำรวจรอบ ๆ
ในช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา สิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก ต่างสงสัยว่าสิ่งที่อยู่นอกม่านฟ้ามืดมิดนั้นเป็นสถานที่เช่นไร ทุกชีวิตต่างโหยหาเป็นอย่างยิ่งที่จะมีผู้สามารถทำลายการปิดผนึกของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ และขับไล่ม่านมืด
