นั้น”
“ไก่ห้าสี เจ้าช่างใจแคบเหลือเกิน สหายน้อยลูที่อยู่ในขอบเขตแก่นทองคำเช่นนี้ ต่อไปอาจจะเหนือกว่าพวกเราคนแก่ทั้งหมดก็เป็นได้!”
ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้ากล่าว “ขอบเขตแก่นทองคำแท้จริงแล้วอ่อนแอมาก แต่ลูเยียมีรากฐานที่น่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ เส้นทางมหาวิถีในอนาคตย่อมสดใสแน่นอน!”
“จริงด้วย หากสหายน้อยลูอยู่ในขอบเขตเดียวกับพวกเรา… คงจะสามารถครอบครองเขตหวงห้ามลึกลับที่หกทั้งหมดได้เลย”
งูยักษ์สีเขียวเอ่ยพึมพำ
ลูเยียเดินออกจากสนามประลองค่ายกลต้องห้ามแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ ในใจอดรู้สึกหนาวสั่นไม่ได้
คำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้มิใช่การยกยอปอปั้นเพื่อรอวันสังหารหรอกหรือ?
ในบรรดาผู้ที่อยู่ที่นี่มิแน่ว่าอาจจะมีตาแก่บางคนหมั่นไส้ตนเองและแอบซ่อนจิตสังหารไว้ในใจแล้วก็ได้!
“ทุกท่านคิดมากเกินไปแล้ว”
ผู้พิทักษ์สุสานเอ่ยขึ้น “สหายน้อยลูไม่ได้เป็นคนของเขตหวงห้ามลึกลับที่หก เส้นทางมหาวิถีของเขาอยู่ในโลกภายนอก พวกท่านอย่าได้คิดเล่นงานเขา มิเช่นนั้นข้าผู้นี้จะเป็นคนแรกที่ไม่ยินยอม!”
คำพูดเหล่านี้เท่ากับเป็นการประกาศจุดยืนว่าลูเยียจะไม่อยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกนาน ใครก็ตามที่กล้าคิดร้ายจะต้องผ่านด่านนางไปก่อน!
“ฮาๆ เจ้าคิดมากเกินไป พวกเราจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กหนุ่มขอบเขตแก่นทองคำได้อย่างไร?”
ไก่ห้าสีหัวเราะเสียงดัง ผู้พิทักษ์สุสานไม่สนใจ ส่งเสียงกระแสจิตไปหาลูเยีย
“ยามที่เจ้าวานรเฒ่ากับพยัคฆขาวจากไปต
