ู่ของทุกสิ่งจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
หากไม่รู้ตำแหน่งที่ยืนของตนเองให้ชัดเจน ต่อให้มีใจทะเยอทะยานมากเพียงใด
ก็ล้วนเป็นตะกร้าสานตักน้ำที่ตักน้ำไม่ได้สักหยด ซ้ำร้ายอาจเป็นการตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่นอย่างเสียแรงเปล่าด้วย”
ผู้เฒ่าซอมซ่อเงียบงัน เขาจับจ้องเยี่ยจ้านเหมือนอยากจะมองทะลุไปให้ถึงหัวใจแต่สุดท้ายก็ล้มเหลว
เยี่ยจ้านไม่สนใจเขาอีกต่อไป เผ่าเกิดใหม่ไม่มีค่าควรให้เอ่ยถึง!
หากอยู่ที่โลกเบื้องบน ขุมกำลังระดับนี้เขาคร้านจะชายตามองให้เต็มตาสักหน่อยด้วยซ้ำ
ตอนนี้สาเหตุที่เขายังเกรงใจผู้เฒ่าซอมซ่ออยู่ก็เพราะเขาอยากสร้างผลงาน!
หากหลังจากนี้อยากเข้าร่วมแดนสวรรค์ จะไม่มีหินเคาะประตูได้อย่างไรเล่า
ในที่สุดผู้เฒ่าซอมซ่อก็จากไป เยี่ยจ้านฝึกลมปราณต่อ
เขาเชื่อว่าเจ้าหมอนั่นต้องมาหาเขาอีกแน่
“ข้าคิดมาตลอดว่าพลังฟื้นคืนชีพจะก่อให้เกิดมหันตภัยแห่งวิถียุทธ์”
บรรพจารย์เผ่าเยี่ยโผล่ออกมา เขาลอยวนไปมาบนอากาศพลางเอ่ยอย่างอ้อยอิ่ง
“ในโลกทั้งสามพันใบ ไม่ว่าผู้ใดบรรลุเป็นจักรพรรดิยุทธ์ กายเนื้อล้วนคงอยู่ชั่วกาลนาน
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าสุสานทั้งหมดรวมกันแล้วมีศพอยู่จำนวนเท่าไร
หากทั้งหมดฟื้นคืนชีพขึ้นมา การจะสั่นคลอนโลกเทพยุทธ์ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”
บรรพจารย์เผ่าเยี่ยถอนหายใจ ตัวเขาไม่ร้อนใจนัก เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตายมานานแล้ว
มิหนำซ้ำยังถูกสาปให้กลายเป็นวิญญาณร้ายเสียด้วย
บนทุ่งหญ้ารกร้าง เจียงเจี่ยน หลินเฮา
