ทกจนหน้าตาปูดบวมเขียวช้ำร่างใหญ่สูงหลายจั้งของเขากระตุกอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวด
ลูเยี่ยคว้าข้อมือของเขาไว้พร้อมกับกดข่มพลังบำเพ็ญและพลังปราณทั้งหมดของเขาเอาไว้
เมื่อหยวนชิงกังคิดจะขัดขืนก็ถูกลูเยี่ยยกขึ้นมาแล้วฟาดลงกับพื้นราวกับกำลังตอกเสาเข็ม
ปัง! ปัง!
หลังจากนั้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนมากมายหยวนชิงกังถูกฟาดลงกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ร่างกายเนื้อหนังฉีกขาดกระดูกหักไม่รู้กี่ท่อนร่างทั้งร่างราวกับกระสอบป่านที่ขาดรุ่งริ่งสภาพช่างน่าอนาถและดูไม่ได้เลย
สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวหลายตนเห็นแล้วยังรู้สึกเจ็บแทนหยวนชิงกังเป็นปีศาจที่ดุร้ายที่สุดในบรรดาคนรุ่นเดียวกันลงมือโหดเหี้ยมกระหายการสังหารราวกับคนบ้าคลั่งทว่าเมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มผู้ฝึกดาบอย่างลูเยี่ยผู้นี้แล้วกลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันทีพลังแห่งความดุร้ายเดือดพล่านทั้งหมดนั้นถูกบดขยี้จนพ่ายแพ้ยับเยิน
“หลานเอ๋ยเห็นหรือยังเจ้าหมอนี่สภาพดูอนาถกว่าเจ้าตั้งเยอะ”
ไก่หกสีกล่าวด้วยความสะใจ
จีคุน “…”
ท่านบรรพชนมีที่ไหนปลอบคนแบบนี้กัน?
สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนอื่นๆก็รู้สึกหมดคำพูดเช่นกันปากของไก่หกสีนี่ช่างเจ็บแสบเหลือเกินเทพวานรทมิฬถูกยั่วโทสะจนเดือดดาล “เจ้าไก่ห้าสีเจ้าพูดอะไรของเจ้า?”
ไก่ห้าสีเอ่ยย้อนกลับ “ข้าพูดผิดตรงไหนหรือ?”
“หลานชายเจ้าสิเจ้าเล่ห์นักคิดว่าจะสามารถสังหารลูเยี่ยได้ตั้งแต่เริ่มลงมือเขาก็ถูกลูเยี่ยตอบโต้ก
