การขนานนามว่าเป็นเสาหลักของ ‘ฝ่ายดินแดนหลิงชาง’ เขาเคยพลิกสถานการณ์วิกฤตและช่วยชีวิตบรรพจารย์คนอื่นๆมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง
นอกจากนี้หลวงจีนชราเสวียนไฉยังเป็นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุดอีกด้วย
ทั้งนี้เป็นเพราะว่าเพื่อที่จะช่วยเหลือผู้อื่นเขายอมสละได้ทุกสิ่งโดยไม่เสียดายแม้แต่ชีวิต!
แม้แต่เจ้าเมืองจักรพรรดิแดงหลิวไป๋ผู้มีนิสัยเย่อหยิ่งทะนงตนยังมีความเลื่อมใสในตัวหลวงจีนชราเสวียนไฉอย่างยิ่งถึงกับกล่าวว่าในโลกนี้เขายอมรับนับถือเพียงบรรพจารย์หลวงจีนหัวโล้นเสวียนไฉเพียงรูปเดียวเท่านั้น…
“สหายเต๋าท่านอื่นๆต่างก็มีปณิธานและคำสั่งเสียที่ยังไม่ได้ทำสำเร็จมีเพียงข้าที่ไม่มีสิ่งใดติดค้างในโลกใบนี้ทั้งไม่มีความอาลัยและเรื่องราวที่ยังสะสางไม่จบสิ้น”
หลวงจีนชราเสวียนไฉเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากภายหลังเจ้าเผชิญอันตรายเจ้าสามารถเรียกให้ข้าออกหน้าช่วยจัดการได้เสมอเข้าใจหรือไม่?”
ถึงเวลานี้แล้วท่านอาวุโสยังคงห่วงใยและคำนึงถึงบรรพจารย์ท่านอื่นๆอีกเช่นนี้จะเรียกว่าไม่มีความผูกพันได้อย่างไร?
ในใจของลูเยี่ยสั่นไหวอย่างรุนแรงสุดท้ายเขาก็ทำเพียงพยักหน้าตอบรับ
นอกเขตหวงห้ามลึกลับที่หก
“ท่านใต้เท้า!”
อีกาหัวขาวกระพือปีกบินมาด้วยความปิติยินดีอย่างยิ่ง
ลูเยี่ยหัวเราะ “เพิ่งจากกันไปไม่ถึงสิบวันเหตุใดเจ้าถึงดูตื่นเต้นขนาดนี้?”
อีกาหัวขาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในตำรากล่าวว่าวันเดียวไม่พบหน้าเหมือนพรากกันไปสามฤดูใบไม
