อและเลือดของผูฝึกตนที่แข็งแกร่งเหล่านั้นแล้ว เนื้อของเด็กพวกนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับอาหารวันๆ ที่ไร้รสชาติเลย
“พวกเขาอยู่ที่ใด?”
ชายในชุดขาวผมดำหันหลังเดินก้าวออกมานอกตำหนัก “มีทั้งหมดกี่คน?”
พานอวินเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มากันเยอะทีเดียวขอรับ เพียงพอที่จะให้ท่านใต้เท้าอิ่มหนำสำราญไปหนึ่งมื้อ!”
ชายในชุดขาวผมดำนับนิ้วคำนวณว่า “บรรดาลูกน้องของข้าที่อยู่ในตระกูลพานยามนี้มีสิบเจ็ดคน หากอาหารมีน้อยเกินไปคงไม่พอแบ่งกันแน่”
พานอวินเยว่รีบกล่าวว่า “วันนี้ท่านใต้เท้าลงมือสังหารได้ตามใจชอบเลยขอรับ หากไม่พอกินก็แค่เข้าไปกินในเมืองให้หนำใจ ไม่ต้องคอยหลบซ่อนอีกต่อไปแล้ว!”
ชายในชุดขาวผมดำหัวเราะ “ดูเหมือนว่าตระกูลพานของพวกเจ้าคงเตรียมการที่จะถอนกำลังออกไปแล้วสินะ”
ทันใดนั้นเขาก็ส่งเสียงหวิดแหลมออกมา ไม่นานบรรดาชายหญิงทั้งสิบเจ็ดคนที่แปลงกายมาจากปีศาจดูดพิษเผาใจก็พากันมารวมตัวกันที่นี่จนครบ
“พวกเจ้าฟังให้ดี วันนี้พวกเจ้าจะได้เปิดฉากการเข่นฆ่าอย่างยิ่งใหญ่!”
ชายในชุดขาวผมดำสั่งการ “แต่ก่อนอื่นพวกเราต้องจัดการกับกลุ่มผู้แข็งแกร่งจากสำนักต่างๆ ของต้าเฉียนเสียก่อน!”
“ฮาๆๆ ยังมีเรื่องดีๆ เช่นนี้ด้วยหรือ?”
“เยี่ยมไปเลย!”
“ตลอดหลายปีมานี้ต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่เคยได้กินให้อิ่มสักมื้อเลย คราวนี้ข้าต้องกินให้สะใจแน่!”
“สังหารล้างเมืองเลยเป็นอย่างไร?”
“ไฉนจะไม่ได้เล่า?”
บรรดาผู้แข็งแกร่งปีศาจดูดพิษเผาใจต่
