ลูต่างหากที่ช่วยเหลือราชวงศ์ต้าเฉียน ช่วยเหลือทั่วทั้งใต้หล้าไว้!”
เสียงของเชียงฉางลวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม
ลูเยียฟังแล้วถึงกับอึ้งไป
ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?
เขามองดูองค์ชายใหญ่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกไป ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “หากข้าสนับสนุนให้เจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดิต้าเฉียน เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไร?”
เชียงฉางลวี่สั่นไปทั้งร่างก้มศีรษะพลางกล่าวว่า “ขอบคุณในความเมตตาของท่านใต้เท้าลู หากข้าได้เป็นจักรพรรดิต้าเฉียน ข้าจะแต่งตั้งท่านใต้เท้าลูเป็นราชครูแห่งแผ่นดิน!”
ลูเยียถอนหายใจในใจ องค์ชายใหญ่ท่านนี้ช่างเป็นคนที่เข้าใจสถานการณ์จริงๆ
เขาสามารถอดทนต่อความอัปยศและแบกรับภาระหนัก อีกทั้งยังมีวิธีการและบารมีที่คนทั่วไปไม่อาจเทียบได้
และที่สำคัญคือใจเด็ดพอ!
ภายใต้เงื้อมมือของตนราชวงศ์เชียงต้องสูญเสียไปมหาศาลเพียงใด แต่เชียงฉางลวี่กลับไม่สนใจเลย!
เกรงว่าในใจของเขาคงจะมองว่านี่คือเรื่องดีงามครั้งยิ่งใหญ่เสียด้วยซ้ำ
เพราะการที่ตนลงมือในครั้งนี้เท่ากับเป็นการช่วยกวาดล้างอุปสรรคทั้งหมดที่จะขัดขวางการขึ้นครองบัลลังก์ของเขาให้สิ้นซาก!
ตำแหน่งราชครูแห่งแผ่นดินนี้ก็มีความหมายลึกซึ้งยิ่งนัก
มันคือคำมั่นสัญญา แม้ว่าต่อไปเขาจะได้เป็นจักรพรรดิ เขาก็จะไม่มีวันกลับคำและจะไม่เอาผิดเรื่องในวันนี้อย่างแน่นอน!
ทว่าจะเป็นพันธมิตรที่รวมเป็นรวมตายกับเขาตลอดไป!
ในระยะเวลาสั้น
