แต่… เจายังรู้สึกขอบคุณข้าอยู่หรือไม่?”
ลูเยียเอ่ยถาม เชียงฉางลวี่ก้มหน้าคารวะอยู่ตรงนั้นไม่กล้าสบตากับลูเยีย
ทว่าร่างกายที่สั่นเทาจนไม่อาจควบคุมได้นั้นได้ทรยศความรู้สึกภายในใจที่กำลังว้าวุ่นและหวาดหวั่นของเขาออกมาจนหมดสิ้น
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เชียงฉางลวี่จึงกัดฟันกล่าวว่า “ข้ารู้เพียงแต่ว่าหากคืนนี้ไม่มีท่านใต้เท้าลู ข้าคงสิ้นชีพไปแล้ว ณ ที่แห่งนี้!”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาลูเยียอย่างยากลำบาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ท่านใต้เท้าลู วางใจได้ ความผิดทั้งหมดในคืนนี้ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง!”
แม้แต่สรรพนามที่ใช้เรียกขานลูเยียก็แปรเปลี่ยนไปแล้ว ลูเยียกล่าวว่า “เจ้าจะรับผิดชอบ? หมายความว่าอย่างไร?”
เชียงฉางลวี่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เขากล่าวว่า “ข้าจะประกาศให้ทั่วแผ่นดินรู้ว่าภายในวังหลวงแห่งนี้มีแต่ขุนนางเน่าเฟะ ในหมู่ราชวงศ์มีแต่พวกสัตว์เดรัจฉานที่เสวยสุขบนความทุกข์ยากของราษฎร!”
“พวกสุนัขป่าจิ้งจอกกังฉินครองอำนาจอยู่ทั่ว พวกที่ประจบสอพลอล้วนต่างกุมบังเหียนปกครองบ้านเมือง!”
“ส่วนกุ้ยเฟยพานหลานอวินคือสายลับของเทพมารจากนอกอาณาเขต! นางแอบควบคุมราชวงศ์เชียงเพื่อยึดครองอำนาจหวังจะสร้างความเดือดร้อนให้ทั่วหล้า นางคือต้นเหตุของความชั่วร้ายทั้งหมดอย่างแท้จริง!”
“ข้าจะบอกผู้คนทั่วหล้าว่าการลงมือของท่านใต้เท้าลูครั้งนี้เพื่อกำจัดมารและผดุงธรรมเพื่อราษฎร!”
“ท่านใต้เท้า
