นอวินกล่าวคำที่ดูเหมือนจริงใจเหล่านั้นรวมถึงความจริงที่เปิดเผยออกมาได้กระแทกใส่จุดอ่อนของเขาอย่างจังและนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด
ถึงขนาดที่ว่าเมื่อได้รับรู้ข่าวว่าผู้อาวุโสตระกูลลูยังมีชีวิตอยู่เขาถึงได้ดีใจมากถึงเพียงนั้น
แต่ตอนนี้ลูเยี่ยได้ตระหนักแล้วว่าตัวเองเกือบจะถูกหลอกให้หลงเชื่อ!
ไม่ใช่เพราะคำพูดเหล่านั้นของพานหลานอวินมีช่องโหว่อะไรแต่เป็นเพราะจิตใจของพานหลานอวินถูกทารกมารควบคุมคำพูดของนางจึงไม่อาจเชื่อถือได้แม้แต่น้อย!
ในสนามรบนอกอาณาเขตทุกคนต่างรู้ดีว่าคำพูดของปีศาจกูพิษเผาใจนั้นไม่อาจเชื่อได้แม้ตัวอักษรเดียว
นี่คือบทเรียนที่แลกมาด้วยเลือดและน้ำตานับไม่ถ้วน!
ด้วยเหตุนี้เองเมื่อเขาล่วงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของทารกมารลูเยี่ยจึงได้เดือดดาลถึงเพียงนี้การนำบุคคลและสิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดมาล่อลวงเขาช่างสมควรตายยิ่งนัก
ปัง!
หมัดของลูเยี่ยกระแทกเข้าใส่ร่างทารกมารอีกครั้งร่างกายแหลกเหลวล้มพับอยู่บนพื้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีกทว่าทารกมารกลับยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย “ฆ่าข้าก็สายเกินไปแล้วเมื่อครู่ข้าโกหกเจ้าจริงๆแต่ความจริงก็คือบรรดาผู้อาวุโสของตระกูลลูของพวกเจ้าตายไปนานแล้ว!!”
“ฮ่าๆเจ้ายงดีใจอยูหรือไม่?”
จากความปิติสูงสุดสู่ความโศกเศร้าสุดพรรณนาคือสิ่งที่กัดกินจิตใจได้ดีที่สุด
การทำให้ลูเยี่ยเห็นความหวังแล้วปล่อยให้เขามองความหวังนั้นแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาช่างน่าสนุกเพียงใด?
