ลูเยี่ยใช้เท้าเหยียบลงบนใบหน้าของทารกมารอันลึกล้ำสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า
“เจ้าคิดมากไปแล้วหากบรรดาผู้อาวุโสตระกูลลูตายข้าก็จะแก้แค้นแทนพวกเขาให้พวกเจ้าชดใช้คืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า!”
“หากพวกเขายังมีชีวิตอยู่ข้าก็จะไม่มีวันหยุดมือจะสังหารทุกคนที่คิดร้ายต่อพวกเขาให้สิ้นซาก!”
ในน้ำเสียงที่สงบนิ่งนั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแนวแน่คนไม่ใช่ก้อนหินหรือต้นไม้ไฉนเลยจะไร้หัวใจ
เพราะใส่ใจมากเกินไปลูเยี่ยถึงได้ดีใจถึงเพียงนั้นในตอนแรกและเพราะใส่ใจมากเกินไปในยามนี้เขาจึงได้โกรธแค้นถึงเพียงนี้
ลูเยี่ยยอมรับว่านี่คือจุดอ่อนของตนเองเป็นจุดอ่อนสุดใจของเขาเขาไม่อาจทำใจให้สงบนิ่งดุจน้ำแข็งยามเผชิญกับความเป็นตายของญาติพี่น้องได้
เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น!
การเคี่ยวกรำในสนามรบนอกอาณาเขตตลอดสามปีได้หล่อหลอมจิตใจของเขาให้แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า
แต่เขาไม่ใช่ก้อนหินไม่ใช่ต้นไม้ที่ไร้ความรู้สึก!
เมื่อพบเจอผู้คนและเรื่องราวที่ใส่ใจก็ย่อมมีความสุขและความยินดีก็ย่อมมีความเศร้าและความโกรธ!
ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงบนเส้นทางมหาวิถีผู้ใดกล้ากล่าวว่าตนสามารถ ‘ตัดขาดจากอารมณ์’ ได้อย่างแท้จริง?
ตราบใดที่ยังมีความยึดมั่นต่อมหาวิถีตราบใดที่ยังมีความปรารถนาที่จะทำให้ตนเองแข็งแกร่งก็ย่อมไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการ ‘ตัดขาดจากอารมณ์’ อย่างแท้จริง!
“น่าขันเจ้าไม่รู้หรอกว่าการฆ่าข้าจะนำ
