ายเป็นการดึงภัยมาสู่ตัว!
“บัดนี้ป้ายหยกไร้อักษรทั้งสองอันล้วนอยู่ในมือของข้า”
พานหลานอวินกล่าวว่า “ความลับในนั้นข้าก็ได้ล่วงรู้หมดแล้ว ทว่าตอนนี้ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้”
ลูเยียรู้ดีว่านี่คือข้อต่อรองอีกอย่างหนึ่งในมือของนาง!
น้ำในสระโลหิตมังกรเพลิงพวยพุ่งขึ้นมาบดบังร่างส่วนใหญ่ของพานหลานอวินไว้เกือบครึ่ง
ลูเยียพลันกล่าวว่า “ตอนที่สำนักกระบี่เกาสวรรค์ของข้าและสำนักเต๋าหลิงซูประลองเดิมพันชีวิต พานอวินจงเคยจัดการให้ปีศาจดูดพิษเผาใจออกมาประลองกับข้า เรื่องนี้เจ้าคงรู้มานานแล้วกระมัง?”
พานอวินจงเป็นผู้อาวุโสสำนักในของสำนักเต๋าหลิงซู และเขาก็มาจากตระกูลพานเช่นกัน!
พานหลานอวินตกอยู่ในความเงียบทันที
ใบหน้างามประดุจหยกของนางแปรเปลี่ยนไปมา
ลูเยียกล่าวต่อไปอย่างไม่กังวล “ในตอนนั้นข้าก็สงสัยแล้วว่าตระกูลพานสมรู้ร่วมคิดกับเทพมารจากนอกอาณาเขต มาถึงตอนนี้ดูท่าข้าคงเดาไม่ผิด”
พานหลานอวินเงยหน้าขึ้นจ้องลูเยียเขม็ง “เจ้าล่วงรู้มาตั้งนานแล้วหรือ?”
ลูเยียกล่าวว่า “ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน กลิ่นอายของเทพมารนอกอาณาเขตนั้นสามารถปิดบังใครก็ได้ในต้าเฉียนแห่งนี้ แต่กลับไม่อาจปิดบังข้าได้”
ทว่าในตอนนั้นเองก็มีน้ำเสียงอันแหบพร่าและอ่อนแรงดังขึ้น
“ลูเยีย… นางปีศาจผู้นั้นกลืนกินปราณโชคชะตาและปราณบริสุทธิ์ชีพจรมังกรของราชวงศ์เชียง… เพื่อไปหล่อเลี้ยงทารกในครรภ์ของนาง!”
