ิ่งเสวียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “รวบรวมผู้คนทั้งหมดของกรมปราบปีศาจรีบไปวังหลวงทันที!”
“ขอรับ!”
ขณะที่ผู้ใต้บังคับบัญชากำลังจะจากไป
เมิ่งเสวียนก็กล่าวว่า “เมื่อไปถึงหน้าวังหลวงแล้วให้คอยอยู่ที่เดิม จำไว้ห้ามลงมือเด็ดขาดและห้ามฟังคำสั่งหรือคำบัญชาจากผู้ใดทั้งสิ้น!”
“หึ?”
ผู้ใต้บังคับบัญชาถึงกับอึ้งไป
วังหลวงเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ความสำคัญเร่งด่วนมิใช่การรีบเข้าไปสมทบช่วยหรอกหรือ?
เมิ่งเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คืนนี้ฝนกระหน่ำรุนแรงนักน้ำในวังหลวงมันขุ่นมากเกินไปเจ้าอยากจะเอาชีวิตคนในกรมปราบปีศาจทั้งหมดไปฝังทิ้งที่นั่นหรืออย่างไร?”
ผู้ใต้บังคับบัญชาเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก “เข้าใจแล้วขอรับ!”
เมิ่งเสวียนหมุนตัวเดินเข้าไปในตำหนักแห่งหนึ่ง
เขาต้องการไปพบเชี่ยหลิงชิวเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับลูเยีย
เด็กหนุ่มคนนี้แท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกันแน่?
ในฐานะที่เป็นบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวของโลกมานานหลายปีเมิ่งเสวียนกลับมีความปรารถนาที่จะรู้จักเด็กคนนี้ขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
