ยามราตรีเขาสวมปกคลุมเมืองหลวง โคมไฟสลัว ผู้คนสัญจรบางตาภายในเรือนพักอาศัยแห่งหนึ่งเว่ยอวี๋ซิว(เว่ยอวี่ซิว)นั่งอยู่คนเดียวหน้าประตูใหญ่ของห้องหนังสือสายฝนตกหนักไหลลงมาตามชายคา แสงสีเหลืองอ่อนของโคมไฟสะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำบนพื้น เงาตะคุ่มของโคมสั่นไหวและแตกกระจายยามหยาดฝนตกกระทบ
“กลายเป็นศิษย์สำนักกระบี่เกาสวรรค์แล้วจะเป็นอย่างไร? สุดท้ายก็ตายอยู่ดี…”
เว่ยอวี่ซิวจิบสุราลงอย่างเงียบๆ
“ซ้ำยังลากเอาองค์ชายใหญ่ต้องถูกกักบริเวณความฝันเรื่องการครอบครองอำนาจกลายเป็นความฝันที่ว่างเปล่า เจ้าลูเยีย… สมควรตายนัก!”
เว่ยอวี่ซิว ดวงตาเผยความเกลียดชังที่ซ่อนไม่มิดออกมา
เพราะลูเยียองค์ชายใหญ่จึงถูกกักบริเวณทำให้เขาต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยจนเกือบจะต้องเอาชีวิตไปทิ้ง!
และในวันนี้เมื่อได้รับข่าวว่าลูเยียตายอย่างอนาถที่สำนักศึกษาต้าเฉียนเว่ยอวี่ซิวทั้งรู้สึกยินดีและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน
หากครานั้นองค์ชายใหญ่ไม่เลือกที่จะร่วมมือกับตระกูลลู มิหรือจะต้องถูกกักบริเวณเช่นนี้?
และตัวเขาเองมีหรือจะต้องสูญเสียอำนาจและยศถาบรรดาศักดิ์ไปจนสิ้นซ้ำยังเกือบถูกสังหาร?
ดังนั้นลูเยียจึงสมควรตาย!
ตระกูลลูยิ่งสมควรถูกล้างตระกูลให้สิ้นซาก!!
เว่ยอวี่ซิวเงยหน้าดื่มสุราอีกใจใหญ่พลางพึมพำในใจว่า “น่าเสียดายที่เจ้าตายง่ายเกินไปหากตกอยู่ในกำมือข้า…”
“ท่านใต้เท้าช่างมีสุนทรีย์นักนะ”
“ใคร!”
เว่ยอวี่ซิวเงยหน้าขึ้นทันที
ท่ามกลางม่านฝน
