ที่กระหน่ำลงมา ชายในอาภรณ์สีดำสวมหมวกปีกกว้างผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามา สายฝนที่ตกลงมาและความมืดของราตรีทำให้ร่างสูงสง่าของชายในอาภรณ์สีดำผู้นั้นดูราวกับเป็นภาพลวงตาอันอันตราย
“ถึงกับจำข้าไม่ได้เชียวหรือ?”
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวก
ครืน!
บนท้องฟ้ามีเสียงฟ้าร้องครืนดังสนั่นทันทีฝนยิ่งตกหนักกว่าเดิม หัวใจของเว่ยอวี่ซิวราวกับถูกสายฟ้าฟาดร่างทั้งร่างสั่นสะท้านดวงตาเบิกกว้าง
“ลูเยีย!”
คนผู้นั้นตายไปแล้วมิใช่หรือ?
ภายในใจของเว่ยอวี่ซิวเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำแต่เขาพยายามควบคุมสติลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “ลูเยีย… เจ้า… เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่ได้?”
น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความสั่นเครือที่ยากจะควบคุม
ลูเยียก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใต้ชายคายิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านใต้เท้าเว่ยดูท่าทางจะตื่นตระหนกนัก ไม่น้อยนะหรือว่าท่านไปทำเรื่องอันใดที่ผิดต่อมโนธรรมบ้าง”
เว่ยอวี่ซิวฝืนยิ้ม “คุณชายลูช่างชอบพูดล้อเล่นนัก ข้าเพียงได้ยินว่าท่านประสบเคราะห์กรรมที่สำนักศึกษาต้าเฉียนคาดไม่ถึงเลยว่า…”
ลูเยียกล่าวว่า “รู้สึกผิดหวังมากใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของเว่ยอวี่ซิวแทบจะบิดเบี้ยว “คุณชายลูนี่ท่านหมายความว่าอย่างไร? ข้ากับองค์ชายใหญ่ช่วยเหลือพวกท่านตระกูลลูมาตั้งกี่ครั้งกี่หน ท่านจะมากล่าวหาเช่นนี้ได้ยังไง…”
ลูเยียหยิบป้ายคำสั่งป้ายหนึ่งออกมา
เมื่อเห็นป้ายคำสั่งเสียงของเว่ยอวี่ซิวก็หยุดชะงักลงทันที หัว
