ใจดิ่งลงสู่ก้นเหว
“หลังจากที่ข้าเพิ่งเข้าสู่เขตแดนจงโจวได้ไม่นาน แม่ทัพอาภรณ์สีแดงหวงหลงหยวนแห่งกรมตรวจการเสวียนจิงก็มาหาข้า บอกว่าได้รับคำสั่งให้พาข้าไปยังเมืองหลวง”
ลูเยียกล่าวว่าข้าไว้ชีวิตหวงหลงหยวนและเขาก็บอกข้าว่าลำพังเพียงกระจกหยั่งรู้สวรรค์ไม่อาจตามรอยข้าได้รวดเร็วเพียงนั้นแต่มันมีเหตุผลอื่นประกอบด้วย”
“ข้าครุ่นคิดไปคิดมาสุดท้ายก็นึกถึงป้ายคำสั่งป้ายนี้ขึ้นมาได้”
สีหน้าของเว่ยอวี่ซิวเปลี่ยนไป “เจ้า… เจ้ารู้เรื่องหมดแล้วงั้นหรือ?”
ลูเยียพยักหน้าป้ายคำสั่งป้ายในมือเป็นของล้ำค่าขององค์ชายใหญ่เชียงฉางลวีสลักคำว่า ‘ประหนึ่งข้ามาด้วยตนเอง’
และป้ายคำสั่งนี้เดิมทีเว่ยอวี่ซิวเป็นคนมอบมันให้แก่ลูเยียเห็นได้ชัดว่ากระจกหยั่งรู้สวรรค์สามารถตรวจจับร่องรอยของตนได้ในทันทีจำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับป้ายคำสั่งนี้อย่างแน่นอน!
เว่ยอวี่ซิวถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ข้าก็ไม่มีทางเลือก เจ้าทำลายพลังบำเพ็ญของเชื้อพระวงศ์ไปมากมายทำให้องค์ชายใหญ่ถูกกักบริเวณแม้แต่ตัวข้าเองก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด…”
ลูเยียกล่าว “ดังนั้นเจ้าจึงใช้ความลับของป้ายคำสั่งนี้แลกกับโอกาสในการมีชีวิตอยู่ของตัวเองงั้นหรือ?”
ใบหน้าของเว่ยอวี่ซิวเต็มไปด้วยความเศร้าและโกรธแค้นเอ่ยเสียงแข็ง “เจ้าต่างหากที่เป็นคนทำให้ข้าและองค์ชายใหญ่ต้องพลอยเดือดร้อนข้าเองก็ถูกบีบคั้นจนไร้หนทาง! คนที่ผิดคือเจามิใช่หรือ?”
ลูเยียหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ต่อใ
