ญ่
จีเสวียนหงพยักหน้าก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป็นราชวงศ์เชียงที่ส่งเจ้ามาใช่หรือไม่?”
เว่ยจงโหมวตอบอย่างสงบเยือกเย็น “ถูกตอง! ลูเยียเคยทำลายพลังบำเพ็ญของบรรดาเชื้อพระวงศ์ไปหลายคนจึงถูกราชสํานักเกลียดชังถึงกระดูกดำ”
“การมาของข้าครั้งนี้เป็นคำสั่งจากราชสํานัก หวังว่าจะได้นำศพของลูเยียกลับไป! ขอให้ท่านลุงจีโปรดเห็นแก่คำขอนี้ด้วย!”
จีเสวียนหงเงยหน้าจ้องมองเว่ยจงโหมว “ตระกูลเว่ยเคยลงนามหนังสือรับสารภาพผิดสัญญว่าจะไม่แก้แค้นตระกูลลู แต่ทำไมครั้งนี้ถึงเลือกช่วยเหลือราชวงศ์เชียงจัดการลูเยีย?”
สีหน้าของเว่ยจงโหมวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านลุง ลูเยียถูกท่านสังหารจะเกี่ยวกับตระกูลเว่ยของข้าได้อย่างไร?”
แววตาของจีเสวียนหงเย็นชาลง “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะเขลาจนมองแผนการในวันนี้ไม่ออก?”
พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้กดทับลงบนร่างของเว่ยจงโหมว
เขารู้สึกสั่นสะท้านในใจรีบกล่าวว่า “ท่านลุง ตระกูลเว่ยของข้าเป็นเพียงผู้ส่งสารเท่านั้น ข้าไม่ได้ล่วงรู้ความนัยของเรื่องในวันนี้เลยสักนิด!”
จีเสวียนหงกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้าตระกูลเว่ยทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”
พลั่ก!
เขาพลิกฝ่ามือกดเว่ยจงโหมวลงกับพื้นทันที
เว่ยจงโหมวตกใจสุดขีด “ท่านลุง ท่านกำลังจะทำอะไร?”
จีเสวียนหงเอ่ยอย่างเฉยชา “ราชวงศ์เชียงวันนี้ใช้ข้าเป็นดาบและยังจะลากสำนักศึกษาลงน้ำ แต่เจ้ากลับช่วยเสือทำร้ายคน เจ้าคิดว่าข้าอยากจะทำอันใด
