เล่า?”
“ท่าน… ท่านรู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือ?”
เว่ยจงโหมวสั่นสะท้านคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรเช่นนี้
เขาละล่ำละลักกล่าวว่า “ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของราชวงศ์เชียง ต่อให้ท่านลุงโกรธเคืองก็ควรไปคิดบัญชีกับราชวงศ์เชียงถึงจะถูก!”
“หึๆ ข้าจะไปหาพวกเขาแน่”
ในจังหวะนั้นเองลูเยียก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเว่ยจงโหมว “แต่ก่อนหน้านั้นข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าเสียหน่อย”
“เจ้า… เจ้ายังไม่ตาย!?”
เว่ยจงโหมวเบิกตาโพลงจนแทบถลนออกมาด้วยความตกใจ
จีเสวียนหงกล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าควรให้ความร่วมมือเสีย มิเช่นนั้นเจ้าคงหนีความตายไปไม่พ้นแน่!”
สีหน้าของเว่ยจงโหมวเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วสุดท้ายเขาก็ทอดถอนใจ “ข้าไม่ทราบจริงๆ ว่าราชวงศ์เชียงมีแผนการอะไรกันแน่ พวกเขาไม่มีทางบอกแผนการทั้งหมดให้ข้ารู้หรอก”
ฉับ!
ลูเยียลงมืออย่างฉับพลันตัดศีรษะของเว่ยจงโหมวออกทันที
จีเสวียนหงไม่ทันตั้งตัวทำให้เขาชะงักค้างไปชั่วขณะ ลูเยียกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจได้ คนนี้ข้าเป็นคนสังหารเองไม่เกี่ยวอันใดกับท่าน”
จีเสวียนหงมีสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา เหตุใดก่อนสังหารเจ้าไม่เคยถามเขาเสียหน่อย เขาต้องล่วงรู้แผนการของราชวงศ์เชียงบ้างไม่มากก็น้อยแน่
“ไม่จำเป็นแล้ว”
ลูเยียส่ายหน้า เพียงแค่รู้ว่าเป็นฝีมือของราชวงศ์เชียงก็เพียงพอแล้ว
จีเสวียนหงดูเหมือนจะเดาบางอย่างได้จึงเอ่ยด้วยความตกใจว่า “เจ้าคงไม่ได้คิดจะบุกขึ้นไปยังเทือกเ
