เท้า โชคดีที่ข้าไม่ทำให้ผิดหวัง ข้าได้นำป้ายหยกไร้อักษรที่ลูซิงอีทิ้งไว้ในอดีตมาแล้ว”
ในตอนนั้นสตรีผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามาคุกเข่าเพียงข้างเดียว ประสานมือคารวะ
แท้จริงแล้วนางคือสตรีชุดดำที่เคยปลอมตัวเป็น ‘สวีเยียนอวิน!’ นั่นเอง
หลังจากนางคารวะแล้วนางก็ชูสองมือขึ้นส่งป้ายหยกไร้อักษรสองชิ้นให้แก่เชียงปอฉวี
รอยยิ้มบนใบหน้าของเชียงปอฉวียิ่งกว้างขึ้น “ทำได้ดีมาก! เรื่องในวันนี้ข้าจะบันทึกไว้เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ให้เจ้า!”
เขารับป้ายหยกไร้อักษรสีขาวดำมาถือไว้พลางพึมพำว่า “ไม่รู้ว่าลูซิงอีซ่อนความลับอะไรไว้ในป้ายหยกสองชิ้นนี้กันแน่”
เชียงปอฉวีพยายามสัมผัสถึงมันแต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย
สุดท้ายเขาก็ทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด นี่คือสิ่งที่พานกุ้ยเฟยต้องการ รอจับตัวลูเยียให้ได้แล้วค่อยส่งมอบให้นางพร้อมกันเลย”
จู่ๆ ก็มีองครักษ์คนหนึ่งเข้ามารายงาน
“ท่านใต้เท้า สายลับที่พวกเราส่งไปแฝงตัวในสำนักศึกษาต้าเฉียนเพิ่งได้รับข่าวว่าจีเสวียนหงสังหารลูเยียแล้วขอรับ!”
อะไรนะ?
สีหน้าของเชียงปอฉวีเปลี่ยนไปทันที “เจ้าจีเสวียนหงนั่น เหตุใดมันถึงสังหารลูเยีย!? คนของพวกเราที่แฝงตัวอยู่ในสำนักศึกษาต้าเฉียนไม่ได้ขัดขวางเลยหรือ?”
องครักษ์รีบตอบว่า “รองเจ้าสำนักซุนจื่อโหยวตายแล้วขอรับ! อีกทั้งผู้อาวุโสสำนักศึกษาอีกหลายคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพวกเราก็ตายหมด… เห็นว่าถูกลูเยียสังหาร”
“เพราะเหตุนี้เองจึงทำให้จีเส
