วียนหงโกรธจัดจนลงมือสังหารลูเยียอย่างไร้ความปราณี!”
เชียงปอฉวีรู้สึกหนักอึ้งในใจ สีหน้าด่าทอแย่ยิ่งนัก
“จีเสวียนหง เจ้าชาติชั่วสุนัขนั่น ปกติเขามีชื่อเสียงเรื่องความโอบอ้อมอารีมิใช่หรือ? เหตุใดครั้งนี้ถึงไม่ถามไถ่ความจริงให้ชัดเจนแต่กลับลงมือสังหารลูเยียเสียเล่า?”
เชียงปอฉวีรู้สึกหัวเสียอย่างมาก “อยู่มาจนแก่ป่านนี้แล้ว ดูไม่ออกหรืออย่างไรว่าลูเยียถูกใส่ร้าย?”
พานกุ้ยเฟยหลานอวินเคยออกคำสั่งว่าจำเป็นต้องจับลูเยียมาทั้งเป็นเพราะเขามีประโยชน์อย่างมากต่อนาง แต่เชียงปอฉวีไม่เคยคิดเลยว่าแผนการจะเปลี่ยนไปเพราะการปรากฏตัวของจีเสวียนหง!
สตรีชุดดำรู้สึกว่าคำพูดของเชียงปอฉวีแปลกๆ นางคิดในใจ ‘ช่างเป็นเช่นนั้นจริงๆ คนที่ใส่ร้ายเจ้าย่อมรู้ดีว่าเจ้าเองว่าเจ้าถูกใส่ร้ายมากเพียงใด หากยังมีชีวิตก็ต้องได้เห็นคน หากตายแล้วก็ต้องได้เห็นศพ!’
เชียงปอฉวีกัดฟันตัดสินใจแล้วออกคำสั่ง “ถ่ายทอดคำสั่งของข้าให้ตระกูลเว่ยออกหน้าไปรับศพของเขามา!”
“ครับ!”
สตรีชุดดำรับคำสั่งแล้วรีบจากไป
“ท่านใต้เท้า สำนักศึกษาจะส่งศพของลูเยียให้กับตระกูลเว่ยหรือไม่?” สตรีชุดดำถาม
ตอนที่จีเสวียนหงบรรลุถึงขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์นั้น เขาเคยได้รับความช่วยเหลืออย่างเต็มที่จากตระกูลเว่ย
เชียงปอฉวีกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นลูเยียก็ตายไปแล้ว เสวียนหงจะเก็บศพของเขาไว้ทำไมกัน?”
สตรีชุดดำอดไม่ได้ที่จะถาม “แต่ถ้าลูเยียยังไม่ตาย เสวียนหงย่อมมองแผนการขอ
