านนอกของสำนักศึกษาต้าเฉียนเป็นวงกว้าง เมื่อมาถึงด้านหลังที่มีกำแพงสูงตระหง่าน ร่างในชุดดำก็กระโดดข้ามกำแพงเข้าไปในพริบตาเดียว
ลูเยียก็รีบตามไปติดๆ ในโลกมนุษย์แห่งต้าเฉียน สำนักศึกษาต้าเฉียนนับเป็นขุมกำลังระดับแนวหน้าที่มีปรมาจารย์พำนักอยู่มากมาย
รอบๆ สำนักศึกษามีค่ายกลปกคลุมอยู่ทั่ว
แต่เส้นทางที่บุคคลในชุดดำเลือกเดินกลับไม่ได้กระตุ้นให้ค่ายกลมีปฏิกิริยาแต่อย่างใด
คนผู้นี้มิใช่ใต้เท้าคนใดคนหนึ่งของสำนักศึกษาต้าเฉียนหรอกกระมัง?
ลูเยียครุ่นคิดอยู่ในใจ ในที่สุดเขาก็ตามคนชุดดำมาจนถึงตำหนักที่เงียบสงัดหลังหนึ่ง
“เจ้าเข่นฆ่าผู้คนในเมืองหลวงถือเป็นการละเมิดกฎหมายแห่งต้าเฉียน ถือเป็นความผิดถึงตาย เจ้าช่างประมาทเสียจริง”
เมื่อถึงจุดหมายคนชุดดำก็ถอดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามสะดุดตา
นางหันกลับมา ดวงตาและคิ้วแฝงความกังวล “อีกสักพักเจ้าจงรีบไปเสีย จงออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุด”
ลูเยียประสานมือถามว่า “มิทราบว่าข้าควรเรียกขานท่านว่าอย่างไร?”
“สวีเยียนอวิน เป็นสหายของท่านอารองของเจ้า” หญิงสาวผู้นั้นยื่นมือขวาออกไป บนฝ่ามือปรากฏป้ายหยกไร้อักษรชิ้นหนึ่ง “นี่คือสิ่งที่ท่านอารองของเจ้ามอบไว้ให้ข้า มันสามารถสัมผัสถึงป้ายหยกที่อยู่บนตัวเจ้าได้”
ลูเยียทอดสายตามองไปก็พบว่าป้ายหยกในมือของสวีเยียนอวินนั้นมีลักษณะเหมือนกับของตนทุกประการ ทว่าป้ายชิ้นนั้นเป็นสีดำ
ส่วนชิ้นในมือของเขาเป็นสีขาว
“ท่านผู้
