ในความว่างเปล่าปราณดาบสีเขียวจางวาบขึ้น ศีรษะของคู่ต่อสู้ผู้หนึ่งลอยขึ้นสู่อากาศ รอยตัดที่ลำคอเรียบเนียนประดุจกระจก โลหิตอุ่นๆ พุ่งฉีดออกมาเป็นสาย ดาบนี้รวดเร็วแม่นยำดุดัน! อำมหิต! และคมกล้าไร้เทียมทานราวกับการเก็บเกี่ยวหญ้าแห้ง
และในขณะที่ลูเยียเงื้อฝ่ามือฟาดออกไป
ตูม!
รอยฝ่ามือที่เปล่งประกายดังดวงดาวพุ่งตัดผ่านอากาศตรงไปสังหารคู่ต่อสู้อีกคนในทันที ร่างของเขาระเบิดเป็นเศษเนื้อและกองเลือดนับไม่ถ้วน รวดเร็วเกินไปแล้ว!
ลูเยียที่กำลังใช้วิชาตัวเบา ‘ปราชญ์ไล่ล่าตะวัน’ มีร่างกายดุจสายแสงลึกลับที่กำลังกระพริบวูบวาบขณะที่บรรดาปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เหล่านั้นล้มลงทีละคนราวกับต้นข้าวฟาง
ในระหว่างนั้นมีสายฝนธนูยิงพุ่งมาอย่างหนาแน่น ส่วนหนึ่งพลาดเป้า ส่วนหนึ่งถูก ‘เจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ซิงซวี’ เข้าขัดขวางจนระเบิดออกอย่างสนั่นหวั่นไหวไม่อาจทำให้ลูเยียบาดเจ็บแม้แต่น้อย
และไม่เคยส่งผลกระทบต่อความเร็วในการลงมือโจมตีของลูเยียเลย!
“เป็นไปได้อย่างไร? ไหนว่าเขาเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแทนทองคำไม่ใช่หรือ?”
“บัดซบ! เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?”
“เร็ว! หลบเร็ว!”
เสียงร้องตะโกนด้วยความแตกตื่นดังระงมไปทั่วบริเวณ ศัตรูที่เหลือต่างขวัญหนีดีฝ่อพวกเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากภาพการตายอันนองเลือดเหล่านั้นทว่าในตอนคนนี้พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะหนีไปได้แล้ว
ความเร็วในการลงมือของลูเยียนั้นรวดเร็วเกินไปราวกับกำลังบ
