ดขยี้ทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าอย่างราบคาบ
เพียงแค่สามลมหายใจเท่านั้น ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์กว่าสิบคนล้วนตายสิ้น!
บนถนนสายยาวหน้าหอเมฆาคล้อยยามนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดและซากศพ อาคารบ้านเรือนพังทลายเสียหายยับเยิน สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องทว่ามิอาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศให้เจือจางลงได้
ลูเยียไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อยเขาพุ่งทะยานไปยังทิศทางหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
อาภรณ์สีดำสนิทพลิ้วไหวไปในสายลม แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยไอสังหารที่คุกรุ่น
เมื่อครึ่งปีก่อนเขายังอยู่ในขอบเขตชักนำวิญญาณเพิ่งฟื้นจากการหลับใหลไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของผู้ที่อยู่ในขอบเขตแทนทองคำได้เลยยิ่งต้องแหงนหน้ามองปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าจะในยางล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิในเขาไปเยือนหรือยามในการแก้แค้นของตระกูลเว่ย เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เหล่านั้นเขาได้แต่ขอความช่วยเหลือจากภายนอกพึ่งพาผู้คนรอบข้างให้ช่วยเหลือ
แต่วันนี้หลังผ่านไปครึ่งปีทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ในโลกมนุษย์นี้ก็เป็นเพียงแค่สุนัขดินที่พร้อมให้คมดาบของเขาเชือดเฉือนได้อย่างตามใจชอบเท่านั้น!
แน่นอนว่าแม้แต่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ก็ยังมีความแตกต่างทางพลังแยกเป็นสูงต่ำ
แต่ลูเยียในตอนนี้ยังไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันแต่ย่างใดๆ เลย!
ห่างออกไปนับหลายพันจั้ง
บนชายคาบ้
