ขาที่กลายเป็นจวงหยวนด้านวิถียุทธเคยสวมอาภรณ์สีแดงประดับดอกไม้พระราชทานควบอาชาตัวสูงสง่าทะยานผ่านถนนหนทางด้วยความภาคภูมิใจราวกับจะเชยชมบุปผาทั่วเมืองหลวงให้สิ้นภายในวันเดียว
“ลูเยียจำได้ชัดเจนว่าในช่วงเวลาเดียวกันนั้นตนเองได้ดื่มสุรากับบรรดาบุตรหลานขุนนางที่หอเมฆาคล้อยแห่งนี้ และแม่นางนวลนวลที่ถูกเขาตึกนจนร้องไห้ก็ได้พาท่านอาเจ็กเชี่ยหลิงชิวของนางมาหาเพื่อสั่งสอนเขา”
นั่นก็คือการพบกันครั้งแรกระหว่างลูเยียกับเชี่ยหลิงชิว
เมื่อนึกถึงความหลังเหล่านี้ลูเยียอดรู้สึกหม่นหมองในใจไม่ได้
แม่นางนวลนวลหายไปอยู่ที่ใดกันแน่?
แล้วแม่ทัพเชี่ยหลิงชิวที่ถูกกักบริเวณตอนนี้มีสภาพความเป็นอยู่อย่างไร?
ลูเยียยกกาขึ้นรินสุราให้ตนเองอีกจอก ฝนยังคงตกอยู่เมืองหลวงทั้งเมืองจมดิ่งอยู่ภายใต้มานหมอกอันพร่าเลือน
เมื่อดื่มสุราหมดหนึ่งกาลูเยียก็ลุกขึ้นยืนเขาจะไม่รออีกต่อไป
“คุณชายรับถังหูลูสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ ถังหูลูที่ท่านปู่ของข้าทำหวานมากเลยนะเจ้าคะ”
เมื่อเดินออกจากประตูใหญ่ของหอเมฆาคล้อย เด็กหญิงตัวผอมแห้งในชุดเก่าขาดรีบเข้ามาหาร่างเล็กของนางเปียกโชกไปด้วยฝนดูเหมือนจะลำบากอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงประคองถังหูลูสีแดงสดไว้ด้วยความระมัดระวัง
ดวงตาใสกระจ่างของเด็กหญิงมองมาที่ลูเยียด้วยความคาดหวัง
ลูเยียยิ้มพลางลูบศีรษะของเด็กหญิงเบาๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาว่า
“เด็กน้อยมีคนใช้เจ้ามาคอยข้าที่นี่หรือไม่?”
เด็กห
