อร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย ถังหูลูสีแดงสดเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม
“ไม่ต้องกลัวเข้าไปหลบในหอเมฆาคล้อยเสียแล้วเจ้าจะปลอดภัย”
ลูเยียยกมือขึ้นปราณสีเขียวสายหนึ่งเข้าโอบล้อมร่างเด็กหญิงเอาไว้แล้ว ‘ส่ง’ นางเข้าไปในหอเมฆาคล้อย
เด็กน้อยผู้ขวัญเสียไม่อาจรับรู้ได้เลยว่านางเพิ่งรอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด และยิ่งมิอาจล่วงรู้ได้ว่าในกระเป๋าเสื้อขาดรุ่งริ่งที่เปียกปอนของนางนั้นมีแท่งเงินเพิ่มมาหนึ่งแท่ง
เด็กน้อยถือทองเดินผ่านตลาดวุ่นวายเหมือนกับการถือของมีค่าที่นำพาภัยมาสู่ตนนั้นคือเคราะห์ร้ายไม่ใช่โชคดี
แท่งเงินเล็กๆ แท่งนั้นก็คือ ‘ค่าถังหูลู’ ที่ลูเยียสามารถมอบให้นางได้โดยไม่เป็นภัยแก่ตัวเด็กเอง
นอกหอเมฆาคล้อยฝนตกพรำลงมาไม่ขาดสาย
แรงสั่นสะเทือนจากลูกธนูเมื่อครู่รุนแรงเกินไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่น่าตกใจ
บริเวณใกล้เคียงเกิดความโกลาหลแล้ว เสียงร้องตกใจอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นทั่วทุกทิศบนถนนเต็มไปด้วยร่างคนที่กำลังวิ่งกระเจิดกระเจิง
ลูเยียปัดเสื้อคลุม ดวงตาทั้งสองของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและลึกล้ำแล้ว
เด็กหญิงตัวน้อยไม่มีปัญหา นางเป็นเพียงเด็กจากครอบครัวยากจนที่ไร้เดียงสาและไม่รู้อะไรเลย
ทว่ากลับมีคนใช้เด็กน้อยผู้ยากไร้และเยาว์วัยเช่นนี้เป็นเป้าเพื่อดึงความสนใจของเขาไว้!
ช่างเป็นความคิดที่เลวร้ายและชั่วช้าเพียงใดที่จะวางแผนการอันต่ำช้านี้?
วูบ! วูบ! วูบ!
ลู
