เร่งกลับมาในทันที”
ลูเยียขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขายืนรออยู่ที่นั่นเงียบๆ มองดูภาพการไว้อาลัยในห้องโถงพิธีศพชั่วขณะนั้นนึกถึงวันที่ตนเองตื่นจากการหลับใหลเป็นภาพที่คล้ายคลึงกันเวลานั้นเองเขาได้รับข่าวร้ายว่าผู้อาวุโสของตระกูลลูเสียชีวิตในสงครามที่ด้านเทียนหลาง
พิธีไว้อาลัยของตระกูลเชี่ยสิ้นสุดลงก็เข้าสู่ยามดึกสงัด
“ลูเยียข้าคือพี่ชายของหลิงชิวอ๋องผู้มีชื่อเสียง” เชี่ยหลิงเทียนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าอันหนักแน่นใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ขออภัยที่ทำให้เจ้าต้องรอนาน”
ลูเยียส่ายหน้าเล็กน้อยพลางคารวะ “ท่านผู้อาวุโสโปรดอย่าเศร้าโศกเกินไปหากเป็นไปได้ข้าอยากจะขอจุดธูปไว้อาลัยให้เชี่ยเปาซูสักดอก”
เชี่ยหลิงเทียนพยักหน้าลูเยียจึงก้าวไปข้างหน้าทันทีจุดธูปและกราบไหว้
ขณะมองดูลูเยียที่กำลังยืนไหว้อยู่หน้าศาลบรรพชนสีหน้าของเชี่ยหลิงเทียนเผยความรู้สึกซับซ้อนออกมาจนกระทั่งลูเยียเดินกลับมาเชี่ยหลิงเทียนจึงนำทางเขาไปยังตำหนักที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
“ท่านผู้อาวุโสการตายของเชี่ยเปาซูมีเบื้องลึกเบื้องหลังอื่นใดหรือไม่?”
ลูเยียเอ่ยถามขึ้นก่อนเชี่ยหลิงเทียนชะงักไป “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ลูเยียกล่าว “หากเขาตายด้วยน้ำมือของปีศาจป่านนี้ซากของปีศาจตนนั่นคงถูกนำมาเซ่นไหว้ที่หน้าหลุมศพเขาแล้ว”
เชี่ยหลิงเทียนอดมองดูลูเยียอีกครั้งไม่ได้พยักหน้าแล้วกล่าว “การตายของเปาซูไม่เกี่ยวกับปีศาจจริงๆ แต่เป็นเพราะ…”
กล่าวมาถึงตรงนี้เ
