ชี่ยหลิงเทียนถอนหายใจแล้วกล่าว “ทุกอย่างผ่านไปแล้วไม่พูดถึงก็แล้วกัน”
ลูเยียกล่าว “เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เชียงใช่หรือไม่?”
เชี่ยหลิงเทียนตกอยู่ในความเงียบทันที
ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะเรื่องของข้าอีกแล้วที่ทำให้เขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย!
แววตาอันลุ่มลึกของลูเยียแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
เรื่องนี้เดาได้ไม่ยากเมื่อครั้งที่อยู่นอกดินแดนลับหุบเขาสมุนไพรวิญญาณเชี่ยเปาซูเคยปฏิเสธการร่วมมือกับราชวงศ์เชียงเพราะเขาสร้างความไม่พอใจให้กับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน!
“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก”
เชี่ยหลิงเทียนกล่าวอย่างหนักแน่น “ที่ตระกูลเชี่ยช่วยเจ้าเป็นเรื่องของตระกูลเชี่ยเองถึงแม้จะเกิดเรื่องขึ้นก็ถือเป็นสิ่งที่พวกเราเลือกเองจะบอกว่าเป็นการพลอยเดือดร้อนได้อย่างไร?”
ลูเยียสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความรู้สึกอยากเจตนาสังหารที่พลุ่งพล่านในใจไว้แล้วกล่าวว่า “หากข้าเดาไม่ผิดเรื่องที่แม่ทัพเชี่ยหลิงชิวเดินทางไปเมืองหลวงนั้นก็คงไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดใช่หรือไม่?”
เชี่ยหลิงเทียนถอนหายใจยาว “เด็กคนนี้เจ้าช่างเฉลียวฉลาดเกินไปจริงๆ”
ลูเยียกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วท่านแม่ทัพเชี่ยเคยช่วยเหลือข้าและตระกูลลูมาไม่รู้กี่ครั้งหากราชวงศ์เชียงต้องการจัดการกับข้าพวกเขาก็คงไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน…”
เชี่ยหลิงเทียนขมวดคิ้วถาม “ราชวงศ์เชียงคิดจะจัดการเจ้าจริงๆ หรือ?”
ลูเยียพยักหน้าแล้วเล่าถึงคำขู่ของเชียงปอฉวิทั้ง
