หมดให้ฟัง
เชี่ยหลิงเทียนขมวดคิ้วแน่น “มิน่าล่ะที่หลิงชิวส่งจดหมายกลับมาบอกว่าหากเจ้ามาที่ตระกูลเชี่ยให้ข้าเกลี้ยกล่อมเจ้าไม่ให้ไปเมืองหลวงไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม”
“เห็นได้ชัดว่าหลิงชิวล่วงรู้แล้วว่าราชวงศ์เชียงต้องการจัดการเจ้า!”
ลูเยียเพิ่งรู้ว่าเชี่ยหลิงชิวคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตัวเองจะมาที่ตระกูลเชี่ย
เขาถามว่า “ท่านแม่ทัพเชี่ยตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เชี่ยหลิงเทียนส่ายหน้า “หลิงชิวบอกเพียงว่านางถูกกักบริเวณอยู่ในคุกของจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจชีวิตปลอดภัยดีทว่ามิอาจปลีกตัวออกมาได้”
เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่หลิงชิวยังเตือนข้าว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องถึงราชวงศ์เชียงเพื่อความปลอดภัยของคนทั้งตระกูลเชี่ยข้าไม่ควรไปช่วยนาง!”
ท่านอ๋องผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งต้าเฉียนเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธที่ยากจะปิดบัง
เชี่ยเปาซูเสียชีวิตแล้วเชี่ยหลิงชิวถูกกักบริเวณ
ทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์เชียงจะให้เขาไม่โกรธได้อย่างไร?
แต่ความปลอดภัยของตระกูลเชี่ยทั้งหมดทำให้เขาได้แต่อดกลั้นยังไม่กล้าที่จะกระทำการใดอย่างบุ่มบ่ามตราบใดที่ยังไม่พบหนทางแก้ไข
เพราะหากขัดแย้งกับราชวงศ์เชียงอย่างเปิดเผยเท่ากับการประกาศสงครามกับโลกมนุษย์ทั้งแผ่นดินต้าเฉียน!
นี่คือภาระที่แบกไว้บนบ่ายิ่งตระกูลใหญ่โตเพียงใดสิ่งที่ต้องคำนึงถึงก็ยิ่งมากเท่านั้น
ลูเยียเข้าใจถึงความรู้สึกอัดอั้นและการอดกลั้นเช่นนี
