“ในเขตจงโจวการที่กรมตรวจการเสวียนจิงจะหาตัวคนๆ หนึ่งไม่ใช่เรื่องยากเลย”
หวงหลงหยวนมีสายตาเย็นชา “ไปกันเถิดข้าเองก็แค่ทำตามคำสั่งไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้า”
ลูเยียส่ายหน้ากล่าวว่า “ข้าจะไปวังหลวงแต่ไม่ใช่ตอนนี้และยิ่งไม่ใช่การไปพร้อมกับท่าน”
หวงหลงหยวนขมวดคิวมุ่นด้วยความไม่พอใจ “ข้ารู้มาว่าเจ้าเป็นนายกองของกรมปราบปีศาจคิดจะขัดคำสั่งกระนั้นหรือ?”
ลูเยียตอบ “ท่านเป็นถึงแม่ทัพอาภรณ์สีแดงของกรมตรวจการเสวียนจิงแล้วท่านรับคำสั่งมาจากผู้ใดเล่า?”
คิ้วของหวงหลงหยวนยิ่งขมวดแน่นขึ้นเห็นชัดว่าเขากำลังขุ่นเคืองอย่างยิ่งทว่าเขายังคงสะกดอารมณ์ไว้แล้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าตระกูลลูของเจ้าไม่ธรรมดาและรู้ด้วยว่าเจ้าเป็นศิษย์หลักของสำนักกระบี่เกาสวรรค์เคยโดดเด่นในการประลองเดิมพันชีวิต…”
แววตาของหวงหลงหยวนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
“หากเจ้าขัดขืนคำสั่งอย่าโทษข้าที่จะลงโทษเจ้าตามกฎของสามกรมแห่งต้าเฉียนจัดการกับเจ้าก็แล้วกัน!”
ลูเยียยักไหล่แล้วกล่าวว่า “อย่าลืมสิข้ายังเป็นศิษย์แห่งสำนักกระบี่เกาสวรรค์กฎของราชวงศ์เชียงไม่มีอำนาจบังคับข้าหรอก”
หวงหลงหยวนพลันเงียบงันไปทันทีเจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนทั้งหมดล้วนอยู่เหนือโลกมนุษย์จึงไม่อยู่ภายใต้กฎทางโลกของต้าเฉียนอย่างแน่นอนหลังจากผ่านไปพักใหญ่เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เอาชนะข้าได้เจ้าก็ไปได้ถ้าเจ้าแพ้เจ้าก็ต้องไปกับข้าว่าอย่างไร?”
ลูเยียยิ้มตอบ “ได้เลย”
ดูออก
