ว่าหวงหลงหยวนผู้นี้ไม่ใช่คนโง่เขลาที่ไม่รู้จักพิจารณาได้เสีย
หวงหลงหยวนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งพลังบำเพ็ญเต๋าทั่วร่างหมุนเวียนราวกับเตาหลอมที่เดือดพล่าน
พริ้ง!
ปราณดาบสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันก่อนที่หวงหลงหยวนจะทันได้ลงมือมันก็มาจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาเสียแล้วปราณดาบเปล่งประกายสีเขียวอ่อนๆ ดูเลือนลอยบริสุทธิ์ราวกับถูกตัดมาจากผืนฟ้าสีครามกว้างใหญ่
พลังลมปราณที่แผ่กระจายออกมาจากปราณดาบทำให้ผิวหนังที่ลำคอของหวงหลงหยวนถึงกับลุกชัน
เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ลอบโจมตีข้าหรือ?”
ลูเยียหัวเราะพลางกล่าวว่า “เอาใหม่ก็แล้วกันจู่!”
ปราณดาบสลายไป
หวงหลงหยวนหรี่ตามองชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำที่อยู่ตรงหน้ากำลังแสดงความมั่นใจออกมาทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ปะทะเข้ามา
ไม่ลังเลเขาลงมือโจมตีอย่างเต็มกำลังทันทีไม่มีการสำรองพลังเลยแม้แต่น้อย!
ระหว่างฝ่ามือทั้งสองของเขาราวกับกำลังประคองภูเขาไฟที่ลาวาเดือดพล่านและระเบิดออกด้วยความร้อนแรง
ก่อนจะทุ่มเข้าใส่ลูเยียอย่างดุดันท้องฟ้าในบริเวณนี้ถูกย้อมจนแดงฉานภายใต้กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างกวาดล้างไปทั่วทะเลเมฆโดยรอบถูกเผาผลาญจนสลายไปสิ้น
เผชิญหน้ากับการโจมตีอันรุนแรงและทรงพลังนี้ลูเยียยังคงตวัดดาบออกไปเพียงหนึ่งครั้งปราณดาบสีเขียวอ่อนพุ่งทะยานผ่านอากาศเหมือนแพรไหมเจาะทะลวงภูเขาไฟลูกนั้นอย่างง่ายดายตูม!
มันง่ายดายราวกับการผ่าเต้าหูปราณดาบสีเขียวอ่อนไม่มีทีท่าจะหยุดชะงักแม้แต่
