น้อยและมันก็จ่อที่ลำคอของหวงหลงหยวนอีกครั้ง!
ระยะห่างระหว่างปราณดาบกับลำคอเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งชุ่นเท่านั้น!
หวงหลงหยวนตกใจจนเหงื่อเย็นผุดจิตใจแทบแตกสลายใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตายความแตกต่างช่างชัดเจนเหลือเกิน
แม้เขาจะใช้พลังทั้งหมดโจมตีก็ยังไม่อาจรับมือได้
แม้เพียงกระบวนท่าเดียวเขาหาใช่คู่ต่อสู้ของลูเยียเลยสักนิด!
“ข้าแพ้แล้ว”
ลูเยียโบกแขนเสื้อปราณดาบก็สลายไป
สีหน้าของหวงหลงหยวนแปรเปลี่ยนไปมาอย่างไม่อาจคาดเดาสุดท้ายเขาก็ประสานมือกล่าวว่า “ขอบคุณที่ไว้ชีวิต!”
ลูเยียมีสำนักกระบี่เกาสวรรค์หนุนหลังหากจะสังหารเขาซึ่งเป็นเพียงแม่ทัพอาภรณ์สีแดงก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะเกิดผลร้ายแรงอะไรตามมา
แต่ลูเยียไม่ได้ทำเช่นนั้น
“ท่านเพียงแค่ปฏิบัติตามคำสั่งและรู้จักแยกแยะผลได้ผลเสียข้าจะสังหารท่านไปทำไมกัน?”
ลูเยียส่ายหน้าเล็กน้อยเตรียมตัวจะจากไป
“ผู้ที่ส่งข้ามาในครั้งนี้คือเชี่ยโหวคุท่านมหาเสนาบดีแห่งกรมตรวจการเสวียนจิง”
หวงหลงหยวนพลันส่งเสียงกระแสจิตว่า “ในกรมตรวจการเสวียนจิงของเมืองหลวงมี ‘หอสังเกตการณ์ฟ้า’ ที่มีกระจกหยั่งรู้สวรรค์เอาไว้ตรวจตราความเคลื่อนไหวเหนือท้องฟ้าเขตจงโจวโดยเฉพาะ”
“สาเหตุที่เจ้าถูกพบตัวก็เพราะเจ้าควบคุมแสงดาบทะยานเหนือท้องฟ้าเขตจงโจว”
“และที่ข้าสามารถสกัดเจ้าได้ที่นี่ก็เพราะได้รับคำสั่งจากท่านมหาเสนาบดีเชี่ยโหวคุ”
ลูเยียชะงักไปครู่หนึ่งสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกแล้วส่งเสียงกร
